Ήταν αρχές Νοεμβρίου του 2025, όταν η Αγγελική Νικολούλη θρηνούσε για τη γυναίκα που την έφερε στον κόσμο και ήταν διαχρονικά το μεγαλύτερο στήριγμά της. Η ηλικιωμένη μητέρα της, πέθανε έπειτα από μακρά νοσηλεία στο Νοσοκομείο του Ρίου.

Αυτό μου έλεγες όταν αργούσα να σε δω. Και τώρα σιωπή… Ασήκωτη. Στείλε ένα σημάδι από εκεί πάνω… Αντάμωσες με τα παιδιά μας; Τα λέτε με τους θείους; Η γιαγιά, ο παππούς; Στήστε ένα γλέντι και πες εκείνα τα τραγούδια με την μελωδική σου φωνή, που και νεκρούς ανασταίνουν».

«Φίλοι μου, Θέλω μέσα από την καρδιά μου να ευχαριστήσω όλους εσάς, που σταθήκατε διακριτικά δίπλα μου αυτές τις δύσκολες ημέρες. Η απώλεια της μητέρας μου άφησε ένα μεγάλο κενό, όμως η αγάπη και η στήριξη που δέχτηκα από τόσους ανθρώπους, γνωστούς και άγνωστους, έγιναν ένα απαλό φως μες στο σκοτάδι του πόνου» είχε πει η Αγγελική Νικολούλη, για τα μηνύματα στήριξης που έλαβε εκείνες τις ημέρες.