Για τους περισσότερους δρομείς, το άγαλμα του Λεωνίδα στη Σπάρτη είναι ο απόλυτος προορισμός. Για τον Δημήτρη Μπάιλα, ήταν απλώς το “checkpoint” για να κάνει αναστροφή. Ο Συριανός δρομέας δεν ολοκλήρωσε απλώς τον αυθεντικό Φειδιππίδειο άθλο, τον δάμασε. Διένυσε 490 χιλιόμετρα σε 3 ημέρες, 7 ώρες και 28 λεπτά, καταγράφοντας τον κορυφαίο χρόνο που έχει πετύχει ποτέ Έλληνας αθλητής στη διοργάνωση. Πίσω από τους αριθμούς, όμως, κρύβεται μια ιστορία που ξεπερνά τον αθλητισμό: μια μάχη με τις παραισθήσεις της νύχτας, την απόλυτη σωματική εξάντληση και τη μοναξιά της διαδρομής. Λίγες μέρες μετά τον ιστορικό του τερματισμό κάτω από την Ακρόπολη, ο “Iron Man” της Σύρου ανοίγει τα χαρτιά του και περιγράφει πώς ένας εργαζόμενος οικογενειάρχης κατάφερε να μετατρέψει τον πόνο σε μία μεγάλη επιτυχία.
–Οι περισσότεροι δρομείς έχουν ως στόχο τη Σπάρτη. Εσείς έπρεπε να φτάσετε εκεί και να γυρίσετε πίσω. Τι πέρασε από το μυαλό σας τη στιγμή που αγγίξατε το άγαλμα του Λεωνίδα και ξεκινήσατε την επιστροφή; Όταν δήλωσα συμμετοχή στον αυθεντικό Φειδιππίδειο Άθλο είχα σαν στόχο την ολοκλήρωση του αγώνα. Φτάνοντας στο άγαλμα του Λεωνίδα στην Σπάρτη τα συναισθήματα δεν μπορούν να περιγραφούν με λόγια. Χαρά, ενθουσιασμός, δέος και ικανοποίηση γιατί είχα φτάσει στον χρόνο που ήθελα. Το μυαλό μου ήξερε ότι έχω διανύσει την μισή διαδρομή και παρέμεινα συγκεντρωμένος στον στόχο του τερματισμού που ήταν η ίδια η αφετηρία, η Αθήνα.
–Εβδομήντα εννέα ώρες συνεχούς κίνησης σημαίνουν ελάχιστο ή καθόλου ύπνο. Πώς βιώσατε τις νύχτες στον δρόμο; Υπήρξαν στιγμές σύγχυσης ή παραισθήσεων και πώς καταφέρατε να παραμείνετε συγκεντρωμένος; Ο ύπνος είναι ένα από τα ζητήματα που πρέπει να διαχειριστείς σωστά σε αυτόν τον αγώνα, αν κοιμηθείς πολύ δεν θα μπορέσει το σώμα να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του. Αν πάλι κοιμηθείς λίγο κινδυνεύεις με έντονες παραισθήσεις. Με την καθοδήγηση του προπονητή μου Δημήτρη Κασσίμη, και έχοντας την εμπειρία από προηγούμενους αγώνες, κρίνοντας και εκ του αποτελέσματος, κρατήσαμε τις ισορροπίες. Φυσικά υπήρχαν στιγμές σύγχυσης για τις οποίες είχα προετοιμαστεί στο ότι πρέπει να εμπιστεύομαι το ρολόι μου βλέποντας τον χρόνο και τα χιλιόμετρα, παρόλο που και αυτό ήταν πολύ δύσκολο. Σε αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο και η διοργάνωση η οποία από την αρχή του αγώνα με έκανε να νιώσω ασφαλής, οπότε πίστευα ότι ακόμη και να χαθώ λόγω σύγχυσης θα μπορέσουν να με βρουν. Όσο αφορά το κομμάτι των παραισθήσεων, που ήταν πολύ περισσότερες, τις αντιμετώπισα με ψυχραιμία προσπαθώντας να δώσω λύση σε κάθε παιχνίδι του μυαλού. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε η ομάδα υποστήριξής μου που ήταν μαζί μου και αφουγκράζονταν τις ανάγκες μου δίνοντας μου αυτό που χρειαζόμουν πριν καν το αντιληφθώ, καθώς γνωρίζουν την προσωπικότητα μου, τον χαρακτήρα και πώς να με εμψυχώσουν.
–Σε έναν αγώνα τέτοιας διάρκειας, συνήθως κάποια στιγμή το σώμα δίνει τη δική του μάχη. Θυμάστε πού βρισκόσασταν όταν ήρθε εκείνη η στιγμή και τι ήταν αυτό που σας έκανε να συνεχίσετε; Στην διάρκεια του αγώνα και μετά τα 250 χλμ. στην επιστροφή μου προς την Τεγέα, ξεκίνησε να με ενοχλεί το αριστερό μου πόδι, αρχικά το αντιμετώπισα με κρύο τζελ και αλλαγή παπουτσιών, όμως όσο περνούσε η ώρα χειροτέρευε και τότε ομάδα μου ήρθε σε τηλεφωνική επαφή με φυσικοθεραπευτές μου από την Σύρο προκειμένου να μας καθοδηγήσουν και έπειτα απευθύνθηκαν στην διοργάνωση. Όταν με είδε ο γιατρός από την διοργάνωση συνειδητοποίησα ότι στην πραγματικότητα δεν μπορούσε να με βοηθήσει πρακτικά, όμως λέγοντας μου ότι πρέπει να συνεχίσω αποδεχόμενος τον πόνο ήταν αυτό που με βοήθησε στο να φύγει το μυαλό από τον πόνο του ποδιού και να συγκεντρωθεί στον στόχο. ΄Ετσι και έγινε. Άλλαξα για άλλη μια φορά τα παπούτσια μου και συνέχισα. Μετά τη Νεμέα και στην διαδρομή προς Κόρινθο είχε ήδη νυχτώσει, είχα αποβάλλει από την σκέψη μου τον πόνο στο πόδι. Επιστρέφοντας στην Σύρο μετά από τις οδηγίες του γιατρού μου επανήλθε το πόδι μου τις επόμενες ημέρες.
–Ζείτε και προπονείστε στη Σύρο, ένα νησί με ιδιαιτερότητες στο ανάγλυφο και στις συνθήκες. Πόσο σας βοήθησε αυτή η καθημερινότητα στην προετοιμασία για έναν τόσο απαιτητικό αγώνα; Η Σύρος εκτός από ένα πανέμορφο νησί είναι ιδανικό για τις προπονήσεις μου και ειδικά για τον συγκεκριμένο αγώνα, καθώς συνδυάζει, στις διαδρομές που επιλέγω, δρόμους κοντά στην θάλασσα, ανηφορικούς δρόμους, σε αρκετές διαδρομές και βουνό χωρίς ιδιαίτερα υψομετρικά. Θα έλεγα, είναι ιδανικές γιατί περιλαμβάνουν όλες τις καιρικές συνθήκες που αντιμετώπισα και στον αγώνα, όπως υγρασία, κρύο, αέρα, ζέστη. Όλο αυτό, ταίριαξε χρονικά και με τις προετοιμασίες κάποιων συναθλητών μου για τον Μαραθώνιο της Αθήνας, οπότε κάναμε και κάποιες προπονήσεις παρέα.
–Δουλεύετε στη Σύρο και έχετε καθημερινές υποχρεώσεις. Πώς χωράει ένας αγώνας 490 χιλιομέτρων μέσα σε μια ζωή με δουλειά και οικογένεια; Τι χρειάστηκε να θυσιάσετε για να φτάσετε ως εδώ; Είμαι ελεύθερος επαγγελματίας, υδραυλικός, μια απαιτητική δουλειά με σωματική κούραση αλλά και αρκετό άγχος. Το τρέξιμο με βοηθά να αποφορτίζομαι και να ισορροπώ ανάμεσα στις υποχρεώσεις και τις ανάγκες μου. Κάποιες φορές το καταφέρνω περισσότερο, κάποιες άλλες όχι. Σε αυτό παίζει σημαντικό ρόλο και η στήριξη από την οικογένεια μου που κατανοεί τις ανάγκες μου και τους στόχους μου.
–Η ομάδα υποστήριξης. Η σύζυγός σας και η αδελφή σας και άλλοι ακόμη. Πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος των ανθρώπων δίπλα σας σε αυτές τις 79 ώρες; Νιώθω πολύ τυχερός που είχα δίπλα μου την ομάδα μου. Λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων η σύζυγος μου Δαμαλά Μαρία με την αδερφή μου Μπάιλα Ελευθερία έφτασαν από Σύρο και με συνάντησαν όταν εγώ ήμουν στην Καρυά. Την επόμενη ημέρα το βράδυ ήρθε και η κόρη μου Μαριλένα με την φίλη της Δήμητρα Βόγλη και η επίσης αθλήτρια φίλη μας Φανή Μυτιληνού μας βρήκε λίγες ώρες αργότερα. Το κάθε μέλος από την ομάδα μου έπαιξε σημαντικό ρόλο στην έκβαση του αγώνα τόσο σε ψυχολογικό όσο και σε αγωνιστικό επίπεδο. Η ομάδα μου είχε ετοιμάσει διάφορα πανό με εμψυχωτικά συνθήματα και μπλουζάκια που έγραφαν Mpailas team μετατρέποντας το άγχος και την πίεση του αγώνα σε μια γιορτή, ένα party, και χωρίς να το ξέρω μου έδωσαν και άλλη μια πρωτιά, καθώς, όπως μου είπαν, ήμουν ο πρώτος αθλητής με 5 γυναίκες σαν support team!
–Τι τρώει κανείς όταν καίει χιλιάδες θερμίδες για τρεις μέρες συνεχόμενα; Πώς διαχειριστήκατε τη διατροφή και την ενυδάτωση στη διάρκεια του αγώνα; H διατροφή παίζει πολύ σημαντικό ρόλο τόσο πριν τον αγώνα όσο και κατά την διάρκεια και μετά από αυτόν. Πριν τον αγώνα η διατροφή είναι πλούσια σε υδατάνθρακες και πρωτεΐνη για να μπορεί το σώμα να ανταπεξέλθει. Κατά την διάρκεια του αγώνα υπήρχαν αρκετοί οργανωμένοι σταθμοί που παρείχαν ότι χρειάζομαι για να μπορώ να παραμείνω ενυδατωμένος και να διαχειριστώ το σώμα μου, όπως σούπες, ρύζι, μακαρόνια, τσάι. Για άλλη μια φορά η ομάδα μου ήταν αυτή που φρόντιζε έτσι ώστε η διατροφή μου να με βοηθήσει χωρίς να έχω κάποια προβλήματα.
–Όταν επιστρέψατε στην Αθήνα και αντικρίσατε ξανά την Ακρόπολη μετά από τρία μερόνυχτα στον δρόμο, τι νιώσατε; Ήταν απλώς ο τερματισμός ή κάτι περισσότερο; Στον δρόμο για την επιστροφή τα τελευταία 40 χλμ. ήταν αρκετά δύσκολα, Ο τερματισμός ήταν τόσο κοντά αλλά παράλληλα και τόσο μακριά. Υπήρχε κούραση και ξαφνικά ο κόσμος που ήταν τριγύρω στον δρόμο καθώς και τα αυτοκίνητα με έκαναν να νιώθω πίεση και δυσφορία, η οποία ευτυχώς κράτησε λίγο. Λίγα μέτρα πριν τον τερματισμό με συνόδευσε η αθλήτρια Μυτιληνού Φανή όπου εκεί με περίμενε η ομάδα μου και οι φίλοι μας. Η χαρά ήταν απερίγραπτη, η συγκίνηση, η κούραση και ο πόνος ξαφνικά δεν υπήρχαν έστω για λίγο. Μετά με πληροφόρησαν από την διοργάνωση σχετικά με τον χρόνο μου και τι είχα καταφέρει, στην αρχή δεν μπορούσα να το συνειδητοποιήσω ήμουν σαν χαμένος βλέποντας τους ανθρώπους γύρω μου να κλαίνε και να με αγκαλιάζουν. Εννοείται υπήρχαν πανό και ακολούθησαν και φωτογραφίες και το πρώτο που ήθελα να κάνω ήταν να πιώ έναν καφέ και να φάω ένα γλυκό με την οικογένεια και τους φίλους μου. Τα μηνύματα αγάπης και στήριξης που λαμβάναμε από τους φίλους μας στην Σύρο ήταν καταιγιστικά και τους ευχαριστώ πολύ για αυτό.
–Με αυτή την προσπάθεια γράψατε ιστορία για τον Σύλλογο Δρομέων Σύρου και τον ελληνικό υπερμαραθώνιο. Τι ακολουθεί για εσάς από εδώ και πέρα; Όταν δήλωσα συμμετοχή σε αυτόν τον αγώνα είχα στόχο να απολαύσω την διαδρομή, να τερματίσω υγιής και να παλέψω για μία καλή θέση. Δεν είχε περάσει από το μυαλό μου αυτό που κατάφερα. Από εδώ και πέρα συνεχίζω τις προπονήσεις μου έχοντας σαν στόχο μεγάλους αγώνες, όπως και το Σπάρταθλον, δίνοντας χρόνο στο σώμα μου να επανέλθει. Σε κάθε περίπτωση όμως θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους με βοήθησαν για να καταφέρω αυτό το αποτέλεσμα, τον προπονητή μου Κασσίμη Δημήτρη, την ομάδα μου, το νησί μου και τους ανθρώπους που με υποδέχτηκαν στην επιστροφή μου. Τον δήμαρχο Ερμούπολης, Αλέξανδρο Αθανασίου, και τον Σύλλογο Πελοποννησίων Σύρου για την ιδιαίτερη τιμή που μου έκαναν να με βραβεύσουν καθώς και την εταιρεία Blue Star Ferries που στηρίζει τις μετακινήσεις μου για τους αγώνες.
