Μοίρασμα κειμένων πραγματοποιήθηκε χθες στην κεντρική αγορά της Πάτρας, για την εργοδοτική δολοφονία των πέντε εργατριών στο εργοστάσιο παραγωγής της εταιρείας «Βιολάντα» στα Τρίκαλα.
Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε:“Οι Αναλώσιμες”
Το 2025 η Ελλάδα κατέγραψε ρεκόρ τριετίας στους θανάτους σε χώρους εργασίας, θρηνώντας τουλάχιστον 201 ανθρώπους, με ένα νεκρό εργαζόμενο δηλαδή ανά δύο περίπου ημέρες. Οχι, δεν είναι κάποιο σφάλμα στις στατιστικές. Είναι η διακήρυξη ενός συστήματος που υπολογίζει μόνο κόστη και όχι ζωές.
Τα ξημερώματα της 26ης Ιανουαρίου 2026, στη βιομηχανία «Βιολάντα ΑΕ» στα Τρίκαλα, δύο διαδοχικές εκρήξεις προπανίου από υπόγειο αγωγό, με γνωστά προβλήματα, σκότωσαν πέντε εργαζόμενες γυναίκες της νυχτερινής βάρδιας και τραυμάτισαν άλλους έξι. Όπως αποκαλύφθηκε στη συνέχεια, το υπόγειο στο οποίο εργάζονταν ήταν και αδήλωτο και παράνομο, με αποτέλεσμα να μην υπήρχαν οι υποχρεωτικοί ανιχνευτές αερίου που θα μπορούσαν να είχαν σώσει τις εργαζόμενες.
Όπως επίσης αποκαλύφθηκε, εκτός σχεδίου ήταν και οι δύο υπέργειες δεξαμενές προπανίου από τις οποίες πρωτοξεκίνησε η διαρροή, μια διαρροή που δεν ήταν πρόσφατη αλλά υφίστατο για μεγάλο χρονικό διάστημα, επιβεβαιώνοντας τις αλλεπάλληλες καταγγελίες των εργαζομένων για έντονη μυρωδιά στο χώρο.
Οι θάνατοι στη Βιολάντα λοιπόν δεν ήταν κάποιο εργατικό ατύχημα.
Ήταν δολοφονίες.
Μια εργοδοτική δολοφονία που διαπράχθηκε από ένα σύστημα που υπολογίζει και αποδέχεται το κόστος μιας ζωής έναντι του κόστους μιας βαλβίδας ή μιας απεργίας. Ήταν οι προειδοποιήσεις των εργαζομένων για οσμές, που αγνοήθηκαν από τον αδηφάγο μπισκοτάνθρωπο στο βωμό της αδιάκοπης παραγωγής και του συνεχούς κέρδους.
Κι άλλα πορίσματα που βγαίνουν στην επιφάνεια ‘καίνε’ τον Τζιωρτζιώτη και όσους τον συγκάλυπταν τόσα χρόνια. Έγγραφα, όπως της Περιφέρειας Θεσσαλίας, προειδοποίησαν πριν 6 χρόνια, το 2022, έχοντας εντοπίσει τις ανεπάρκειες στην ασφάλεια καθώς και μια σωρεία παραβάσεων στα μέτρα προστασίας. Η εταιρεία είχε κληθεί και επίσημα να συμμορφωθεί, κάτι το οποίο δεν έκανε. Συνειδητά, δηλαδή, δεν έκανε τίποτα και άφησε τόσα χρόνια, χωρίς μέτρα προστασίας, εκτεθειμένους στον απόλυτο κίνδυνο, τους εργαζομένους. Το δε κράτος, διαχρονικός συνήγορος στο κεφάλαιο, ενθάρρυνε την εργοδοτική αδράνεια και εγκληματική αδιαφορία αποδυναμώνοντας την όποια στοιχειώδη επιθεώρηση εργασίας που θα μπορούσε ίσως να έχει αποκαλύψει τη συστηματική παραβίαση της ασφάλειας. Άφησε 4 μόνο υπαλλήλους στο τμήμα τεχνικής επιθεώρησης για να ελέγξουν 12.000 επιχειρήσεις…
Οι επιχειρήσεις Τζιωρτζιώτη (ΒΙΟΛΑΝΤΑ και VITAFREE) δείχνουν για άλλη μια φορά πώς το κράτος ενισχύει το κεφάλαιο και προστατεύει τους συνεργούς του, ακόμα κι όταν αυτό κοστίζει σε ανθρώπινες ζωές. Τα εργοστάσια και οι επιχειρήσεις της οικογένειας Τζιωρτζιώτη χρηματοδοτούνται εδώ και 15 χρόνια με κρατικό χρήμα, με το γνωστό τρόπο όπου μια ιδιωτική επιχείρηση βαφτίζεται ‘επένδυση’ ώστε να έχει πρόσβαση σε κρατικές επιχορηγήσεις, χρηματοδοτικές μισθώσεις και φοροαπαλλαγές πολλών εκατομμυρίων, που εξασφαλίζουν οι κατά καιρούς «αναπτυξιακοί» νόμοι, εν προκειμένω με τις ευλογίες της Περιφέρειας Θεσσαλίας.
Γιατί μπροστά στο κέρδος των αφεντικών, καμιά απώλεια ανθρώπων της τάξης μας δεν μετράει στην πραγματικότητα. Και οι όποιες δήθεν συλλυπητήριες ανακοινώσεις κράτους και κεφαλαίου είναι στάχτη στα μάτια. Καμία ανακοίνωση δεν μπορεί να ξεπλύνει την εγκληματική τους ανεπάρκεια στα θέματα ασφάλειας και προστασίας των εργαζομένων, των εργασιακών συνθηκών και σχέσεων.
Οι πέντε εργαζόμενες ήταν μητέρες, σύντροφοι, κόρες, συνάδελφοι. Ήταν γυναίκες της τάξης μας. Για τους δικούς τους, είναι αναντικατάστατες. Η Βιολάντα όμως δεν θρηνεί ανθρώπους. Θρηνεί αναλώσιμες μονάδες παραγωγής, που όταν καούν, μπορούν να αντικατασταθούν.
Στη Βιολάντα δεν έγινε ατύχημα. Κρατικό-εργοδοτικό έγκλημα έγινε και οι όποιοι έπαινοι για τη Βιολάντα δεν είναι τίποτα άλλο από ένα προπέτασμα καπνού για το ταξικό θυσιαστήριο που είναι στην πραγματικότητα. Εν προκειμένω, ένας υπόγειος θάλαμος αερίων.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ, ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ
Ρουβίκωνας
