Μπορεί το τοπικό ΠΑΣΟΚ να κατόρθωσε να πραγματοποιήσει μία ομολογουμένως μεγαλειώδη εκδήλωση με χαρακτηριστικά θριάμβου και αυξημένης παρουσίας για την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας, ωστόσο τα «συντροφικά» αισθήματα μάλλον… έχουν πάει περίπατο σε πολύ μεγάλο μέρος.

Και αυτό, διότι είναι δύο τα μέτωπα: πρώτον, οι ομάδες που διαχωρίζονται μεταξύ τους με βάση ποια ηγεσία υποστηρίζουν και δεύτερον, οι ομάδες που είναι με τη νομαρχιακή και εκείνες που επιθυμούν  άλλη στρατηγική και αλλαγές σε ορισμένα πρόσωπα. Και μάλιστα όχι τόσο στο πρόσωπο του Γραμματέα της Ν.Ε. Νίκου Μοίραλη, όσο σε άτομα που τον περιστοιχίζουν και αυτοπαρουσιάζονται ως στελέχη ενώ δεν είναι…

Στην πρώτη περίπτωση, φαίνεται να κυριαρχούν δύο τάσεις: Εκείνη όσων στηρίζουν ακόμα τον Νίκο Ανδρουλάκη και η άλλη που τάσσεται υπέρ του Παύλου Γερουλάνου θεωρώντας ότι με αυτόν στο «τιμόνι» το ΠΑΣΟΚ θα είχε (ή θα αποκτήσει σε περίπτωση αλλαγής) άλλη πορεία (εννοώντας ανοδική).

Στη δεύτερη περίπτωση, έχουν κοπεί ως και καλημέρες μεταξύ συντρόφων και μέχρι πρότινος συνεργατών. Και αυτό ως αντίδραση σε πρόσωπα που κινούνται κοντά στη Νομαρχιακή ή στον γραμματέα της παρότι δεν είναι εκλεγμένα. Ωστόσο άγονται και φέρονταν σαν να εκφράζουν επίσημα τη «φωνή» του κόμματος. Τέλος, έκδηλη είναι και η ενόχληση παλιών στελεχών που απαιτούν πλατύ άνοιγμα ευθυνών θεωρώντας ότι τα πάντα αποφασίζονται από μια τοπική ομάδα.

AXAΪΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ – ΑΧΙ.ΡΟ.