Η Αχαΐα είναι σήμερα αντιμέτωπη με μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα που δοκιμάζουν τις αναπτυξιακές της προοπτικές, την οικονομία, την κοινωνική συνοχή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η διακοπή των δρομολογίων του ιστορικού Οδοντωτού που στερεί από τα Καλάβρυτα έναν διεθνώς αναγνωρισμένο πόλο έλξης, ερημώνοντας την περιοχή και απογοητεύοντας τους επισκέπτες.
Ένα άλλο εξίσου σοβαρό παράδειγμα είναι η απώλεια της έδρας υποστήριξης των γεωτρήσεων υδρογονανθράκων στο Ιόνιο υπέρ της Ηγουμενίτσας, μια εξέλιξη που στερεί από το Λιμάνι της Πάτρας μια σημαντική πηγή εσόδων, θέσεων εργασίας και οικονομικού κύρους.
Στον εξαιρετικά ευαίσθητο τομέα της Υγείας, οι ελλείψεις προκαλούν εύλογη ανησυχία. Η μη αξιοποίηση του πρώην νοσοκομείου «409» για δημόσια πρωτοβάθμια περίθαλψη, τα προβλήματα στο Ακτινολογικό τμήμα στο Καραμανδάνειο Παιδιατρικό Νοσοκομείο, οι πολύμηνες αναμονές στο Ογκολογικό τμήμα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ρίου, λόγω σοβαρής υποστελέχωσης, επιβαρύνουν δραματικά την καθημερινότητα των ασθενών.
Και ρωτάμε: Υπάρχει ηχηρή και αποτελεσματική εκπροσώπηση της περιοχής; Οι πολίτες επιλέγουν εκπροσώπους με την προσδοκία της εύρεσης λύσεων, όχι της απλής περιγραφής ή της παθητικής διαπίστωσης των δυσκολιών. Η απλή καταγραφή των προβλημάτων, όσο ακριβής κι αν είναι, δεν αρκεί για να φέρει αποτελέσματα, ούτε είναι αυτή το ζητούμενο για την κοινωνία. Η κοινωνία τα ξέρει τα προβλήματα. Λύσεις θέλει.
Η μετάβαση από τον ρόλο του απλού παρατηρητή στον ρόλο του ενεργού διεκδικητή είναι απαραίτητη. Ούτε οι διαπιστώσεις, ούτε και οι περιγραφές συγκινούν κανέναν. Το αποτέλεσμα μετράει.
