ΟΠΩΣ ΔΕΝ Θ’ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ποτέ κανέναν -ή σχεδόν κανέναν- να σου πει «τράκαρα και έφταιγα» ή «πέρασα με κόκκινο και παραλίγο να στείλω στον άλλο κόσμο μια ομάδα μαθητών Δημοτικού που μόλις είχε κατέβει στη διάβαση μπροστά απ’ το σχολείο της», έτσι δεν θ’ ακούσεις ποτέ, σε καμία παρέα και με καμία δύναμη να σου πει «ναι, εγώ είμαι αυτός που πέταξα εδώ απέναντι, στην άκρη του κάδου το παλιό στρώμα μου και κάτι παλιά και σπασμένα είδη υγιεινής απ’ την ανακαίνιση του μπάνιου μου».
ΕΥΘΥΝΗ. ΔΥΣΒΑΣΤΑΧΤΗ έννοια. Ξένη για πολλούς εξ ημών. Σπανίως κανείς την επικαλείται και ακόμα σπανιότερα την αναλαμβάνει. Απεναντίας, οι πάντες κατακεραυνώνουν το κράτος που δείχνει αβελτηρία στις υποχρεώσεις του -χωρίς να έχουν άδικο.
ΚΑΤΑΚΕΡΑΥΝΩΝΟΥΝ τους Δήμους εγκαλώντας τους ότι αποδεικνύονται ανεπαρκείς στο έργο της τήρησης της Καθαριότητας -και εδώ δεν έχουν άδικο. Κραυγάζουν ότι πληρώνουν δυσανάλογα υψηλούς φόρους και δημοτικά τέλη -εδώ κι αν έχουν δίκιο- αλλά ποτέ δεν αναγνωρίζουν το πρόσωπο τους στον μεγάλο καθρέφτη του προβλήματος. Γιατί αυτός ο καθρέφτης τούς (μας) περιλαμβάνει.
ΑΣ ΜΗΝ ΑΠΟΣΤΡΕΦΟΥΜΕ το πρόσωπο απ’ τον καθρέφτη, λοιπόν. Δεν πάσχουμε μόνο από έλλειψη δομών Καθαριότητας ή από έλλειψη μηχανημάτων, πόρων και προσωπικού. Κάτι που κάθε τόσο επαναλαμβάνει για να δώσει μια ερμηνεία στη σημερινή κατάσταση ο δήμαρχος Κώστας Πελετίδης.
ΕΚΕΙΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ κατά κύριο λόγο πάσχουμε είναι η πασιφανής έλλειψη παιδείας. Ενώ φροντίζουμε εξονυχιστικά το σαλόνι μας, το θέλουμε να λάμπει, να είναι πάντα τακτοποιημένο και αψεγάδιαστο, μόλις περνάμε την εξώπορτα του σπιτιού μας και απομακρυνόμαστε λίγα μέτρα δεν έχουμε τον παραμικρό ενδοιασμό να ρυπάνουμε τον δημόσιο χώρο σαν να πρόκειται για τον αχανή κοινό μας σκουπιδοτενεκέ.
ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΜΑΣ ανήκει -ή αφού ανήκει σε όλους- μπορούμε ν’ αποθέσουμε εκεί την απεχθέστερη βρωμιά μας. Επιτιθέμενοι, κιόλας, αν κανείς μας πάρει είδηση και μάς ζητήσει τα ρέστα. Εικόνα σχεδόν καθημερινή σε κάθε γωνιά της πόλης, απ’ το Ρίο έως την Άνω Οβρυά.
ΚΑΘΕ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΔΕ ο κακός μας εαυτός πηγαίνει και παραλία. Μην απορείτε. Οι ίδιοι που αφήνουν στην παραλία της Πλαζ, για παράδειγμα, τα μικρά και μεγαλύτερα σκουπίδια τους -φεύγοντας αμέριμνοι και χασκογελώντας- είναι οι ίδιοι που έχουν πετάξει στην γωνία απέναντι απ’ το σπίτι σας τον κιτρινισμένο νιπτήρα με τις κοφτερές μαρμάρινες άκρες και το διάστικτο από ακαθαρσίες στρώμα τους.
ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ πολιτισμένο μέρος του πλανήτη δεν μπορεί κανείς να πετάξει στα σκουπίδια τα ογκώδη που θέλει να ξεφορτωθεί. Όχι χωρίς να τιμωρηθεί για την πράξη του.
ΑΡΑ ΔΥΟ ΤΙΝΑ συμβαίνουν. Είτε κακώς παίρνουμε τους εαυτούς μας ως πολίτες ενός κανονικού και πολιτισμένου (civilized το λένε στην αναμφισβήτητα καθαρότερη στους δημόσιους χώρους της δύση) κράτους, είτε ζούμε σ’ ένα κανονικό και πολιτισμένο κράτος, σ’ έναν Δήμο που συνειδητά δεν τιμωρεί τους δημότες του μιας και έτσι -περίπου ως μέρος μια άρρητης συναλλαγής- εξαργυρώνει την υποστήριξη τους μόλις στηθούν κάλπες. Συμβαίνει ή το ένα ή το άλλο. Μην βιαστείτε ν’ απαντήσετε. Πιθανόν συμβαίνουν και τα δυο.
ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ φωτογραφία στην κορυφή της σελίδας (είναι της Πέμπτης), αυτή η κατάσταση, αλλού χειρότερη, αλλού καλύτερη, μάς έγινε τόσο γνώριμη που πλέον έπαψε να μάς ενοχλεί. Ή να ενοχλεί τους περισσότερους εξ ημών.
