Αναγνώσαμε με θυμηδία το αναμενόμενο άλλωστε, δημοσίευμα του Πέτρου Τατσόπουλου με τίτλο «Η επέλαση της ηλιθιοκρατίας» και σπεύδουμε να ευχαριστήσουμε για τη δωρεάν επικοινωνία του σπουδαίου γεγονότος του ερχομού της χειρός του Μεγάλου Βασιλείου στην πόλη μας.
Βέβαια, οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι το άρθρο χρησιμοποιεί τον μουμιοποιημένο τρόπο μιας από καιρού ξεπερασμένης επιχειρηματολογίας που, καθώς δεν έχει άλλα στηρίγματα, φθάνει να επικαλείται ονόματα του 19ου αιώνα για να πλασαριστεί ως κάτι «αξιοπρόσεκτο».
Δεν ξέρουμε αν είναι ο τρόπος για να βγει από την αφάνεια και να επιστρέψει στην πολιτική επικαιρότητα ο κάποτε βουλευτής, μιας που η ανάλυσή του δίνει αφορμές για κάτι τέτοιο. Περιοριζόμαστε μόνο στο να απορούμε. Τόσος τρόμος από ένα λείψανο;
Επί της ουσίας. Δεν είδαμε κανέναν να αντιδρά όταν ο «Άη-Βασίλης» πλασαριζόταν ως ο μπουλούκος ασπρομάλλης που τριγυρνά με ελάφια και ξωτικά… Ο μύθος βολεύει την κατανάλωση και την εμπορευματοποίηση εορτών με ουσιαστικό πνευματικό περιεχόμενο.
Γιατί λοιπόν, κάποιοι αντιδρούν όταν έρχεται η ώρα να συνειδητοποιήσουν τα παιδιά πως «Αη-Βασίλης» δεν υπάρχει, υπάρχει όμως, ο Βασίλειος ο Μέγας, Επίσκοπος Καισαρείας, Πατέρας και Διδάσκαλος της Εκκλησίας μας, ο ιδρυτής της Βασιλειάδας, ο συντάκτης χιλιάδων επιστολών, ο συγγραφέας εκατοντάδων έργων, ο εκφωνητής τόσων ομιλιών, με τα οποία όλα πολέμησε την αυθαιρεσία της εξουσίας, απέτρεψε την υποδούλωση της Εκκλησίας στο Κράτος, υπερασπίστηκε την Αλήθεια και το Ήθος, ένωσε την Οικουμένη, οργάνωσε τον μοναχικό βίο, εργάστηκε υπέρ της Συνοδικότητας κι εναντίον της κυριαρχίας του ενός, ενώ άφησε υποδειγματικό ποιμαντικό έργο σε σημείο που να είναι ακόμη πρότυπο Επισκόπου και μάλιστα άφθαστο και απαράμιλλο;
