Η αλμυρότητα των ωκεανών είναι το αποτέλεσμα μιας αδιάκοπης φυσικής διαδικασίας που διαρκεί περίπου τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια. Παρά την εντύπωση ότι το αλάτι προέρχεται από τη θάλασσα, η πραγματική πηγή του είναι η στεριά.
Από τα βουνά στις θάλασσες
Όλα ξεκινούν από τη βροχή. Λόγω του διοξειδίου του άνθρακα που απορροφά από την ατμόσφαιρα, η βροχή είναι ελαφρώς όξινη. Όταν πέφτει στο έδαφος και στα βουνά, διαβρώνει αργά τα πετρώματα, απελευθερώνοντας μέταλλα και ιόντα, κυρίως νάτριο και χλώριο. Αυτά τα στοιχεία μεταφέρονται μέσω των ποταμών προς τις θάλασσες.
Γιατί τα ποτάμια δεν έχουν αλμυρή γεύση
Αν και τα ποτάμια μεταφέρουν άλατα, η συγκέντρωσή τους είναι εξαιρετικά χαμηλή και το νερό ανανεώνεται συνεχώς από πηγές, βροχές και λιώσιμο χιονιού. Αντίθετα, οι ωκεανοί λειτουργούν ως τελικοί αποδέκτες. Όταν ο ήλιος θερμαίνει την επιφάνεια της θάλασσας, εξατμίζεται μόνο το καθαρό νερό, αφήνοντας πίσω του τα άλατα. Μετά από δισεκατομμύρια χρόνια επαναλαμβανόμενης εξάτμισης, οι ωκεανοί έχουν μετατραπεί σε τεράστιες δεξαμενές αλατιού. Αν αφαιρούσαμε όλο το αλάτι από τις θάλασσες, θα κάλυπτε τη στεριά με ένα στρώμα ύψους 150 μέτρων.
Το φαινόμενο της Νεκράς Θάλασσας
Η Νεκρά Θάλασσα αποτελεί το πιο ακραίο παράδειγμα, με αλατότητα περίπου 34%, δηλαδή σχεδόν δέκα φορές υψηλότερη από τους ωκεανούς. Πρόκειται για μια κλειστή λεκάνη όπου ο ποταμός Ιορδάνης μεταφέρει συνεχώς άλατα, αλλά δεν υπάρχει φυσική έξοδος για το νερό. Έτσι, μέσω της έντονης εξάτμισης λόγω ζέστης, τα άλατα συσσωρεύονται συνεχώς. Η μεγάλη αυτή πυκνότητα επιτρέπει στους ανθρώπους να επιπλέουν εύκολα, αλλά καθιστά το περιβάλλον αφιλόξενο για τις περισσότερες μορφές ζωής.
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του Politeianews.gr στην Google
