Από τις γέφυρες των πλοίων μέχρι τα γραφικά σοκάκια της Πάτρας, ο Γιώργος Ιωαννίδης ανακάλυψε έναν ιδιαίτερο τρόπο για να εξιστορεί το παρελθόν της πόλης. Μέσα από σύντομα και αισθητικά προσεγμένα βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μετατρέπει τα παλιά οικοδομήματα σε ζωντανούς αφηγητές, δίνοντας λόγο σε τοίχους που κουβαλούν μνήμες πολλών δεκαετιών. Με έναν λόγο που χαρακτηρίζεται από απλότητα αλλά και ιστορική τεκμηρίωση, κατορθώνει να συνδυάσει το συναίσθημα με την ακρίβεια, κερδίζοντας την προσοχή κυρίως ενός νεότερου κοινού που τον παρακολουθεί με αξιοσημείωτη συνέπεια.
Η ανταπόκριση υπήρξε άμεση, με τα βίντεό του να γίνονται viral, αποδεικνύοντας έμπρακτα πως η ιστορία μπορεί να γίνει ελκυστική και προσβάσιμη όταν παρουσιάζεται με τον σωστό τρόπο. Ο ίδιος, έχοντας ως κινητήριο δύναμη την αγάπη για την πατρίδα του, στοχεύει σε κάτι βαθύτερο: να εκπαιδεύσει τους συμπολίτες του να παρατηρούν ξανά το περιβάλλον τους, να κοντοστέκονται και να «ακούνε» όσα έχουν να διηγηθούν τα κτίρια της καθημερινής τους διαδρομής.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
ΕΡ: Κύριε Ιωαννίδη, αξιοποιείτε τα social media για να διδάξετε την ιστορία των κτιρίων της πόλης. Πότε και με ποιον τρόπο γεννήθηκε αυτή η ιδέα;
ΑΠ: Η ιδέα πήρε σάρκα και οστά πριν από περίπου δύο χρόνια, αν και στην πραγματικότητα προϋπήρχε μέσα μου πολύ καιρό πριν. Για χρόνια, ταξιδεύοντας με κρουαζιερόπλοια, κατέγραφα εικόνες και βιώματα από πόλεις σε ολόκληρο τον κόσμο. Το ενδιαφέρον μου δεν εστίαζε μόνο στο τοπίο, αλλά στην ιστορία, την αρχιτεκτονική και την ταυτότητα κάθε μέρους. Παρά τα ταξίδια μου, όμως, η σκέψη μου επέστρεφε διαρκώς στην πόλη όπου μεγάλωσα, την Πάτρα, και στα κτίρια που προσπερνούσαμε καθημερινά χωρίς να τα «διαβάζουμε».
Πάντα ένιωθα μια έλξη για τα νεοκλασικά και την ιστορία τους, και έτσι η ιδέα μορφοποιήθηκε: αν σε ξένες πόλεις σταματάς για να μάθεις, γιατί να μην συμβαίνει το ίδιο και στη δική σου; Ξεκίνησα, λοιπόν, να παρουσιάζω την ιστορία αυτών των κτιρίων με τρόπο άμεσο και ζωντανό, μακριά από ακαδημαϊκούς φορμαλισμούς. Ένιωθα ότι έλειπε μια οργανωμένη και προσιτή αφήγηση της τοπικής ιστορίας μέσα από σύντομα «ντοκιμαντέρ». Αφετηρία μου ήταν η αγάπη για την Πάτρα και στόχος μου να βοηθήσω τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν πού ζουν.
ΕΡ: Πώς αισθάνεστε για τη μεγάλη ανταπόκριση που συναντούν οι αναρτήσεις σας από τον κόσμο;
ΑΠ: Πρόκειται ουσιαστικά για μια επιβεβαίωση ότι αυτή η προσπάθεια είχε νόημα. Δεν το εκλαμβάνω ως επιτυχία με την επιφανειακή έννοια, αλλά ως ένα μήνυμα ότι υπάρχει ανάγκη επανασύνδεσης με την πόλη μας. Όταν βλέπω ανθρώπους να σταματούν, να παρατηρούν και να μαθαίνουν κάτι νέο, θεωρώ ότι ο στόχος επετεύχθη. Σίγουρα υπάρχει ικανοποίηση, αλλά ταυτόχρονα και μεγάλη ευθύνη. Όσο το κοινό αυξάνεται, τόσο μεγαλώνει η υποχρέωσή μου για ακρίβεια και σεβασμό στην ιστορία που μεταφέρω.
ΕΡ: Παρόλο που το αποτέλεσμα φαίνεται εύκολο, υποθέτω πως κάθε ανάρτηση απαιτεί σημαντική προετοιμασία. Ισχύει αυτό;
ΑΠ: Σίγουρα δεν είναι τόσο απλό. Κάθε βίντεο απαιτεί χρόνο, πειθαρχία και αρκετό… περπάτημα. Υπάρχει σημαντικός σωματικός κόπος πίσω από το τελικό αποτέλεσμα. Η διαδικασία ξεκινά με έρευνα σε πηγές και διασταύρωση στοιχείων, καθώς η ιστορία απαιτεί σοβαρότητα. Ακολουθεί η επιτόπια παρατήρηση για να «διαβάσω» το κτίριο στη σημερινή του μορφή, κάτι που συχνά απαιτεί ώρες περιπλάνησης για την εύρεση της κατάλληλης γωνίας και του σωστού φωτισμού. Τέλος, ακολουθεί η συγγραφή του κειμένου και το μοντάζ. Είναι μια αθέατη δουλειά που βασίζεται στην προσωπική επιμονή.
ΕΡ: Μέχρι σήμερα, πόσες αναρτήσεις έχετε πραγματοποιήσει και για πόσα κτίρια;
ΑΠ: Συνολικά έχω κάνει περίπου 185 αναρτήσεις. Από αυτές, γύρω στις 150 εστιάζουν σε κτίρια και χώρους με αρχιτεκτονικό και ιστορικό ενδιαφέρον, όπως ναούς, μοναστήρια, φρούρια και κάστρα. Οι υπόλοιπες αφορούν γειτονιές της πόλης, δρόμους, πλατείες και σημεία ενδιαφέροντος γύρω από την Πάτρα. Σκοπός μου είναι να αποτυπώσω τη συνολική ταυτότητα της πόλης και τον τρόπο που αυτή εξελίσσεται στον χώρο.
ΕΡ: Υπάρχει κάποιο κτίριο που σας έχει εντυπωσιάσει περισσότερο κατά τη διάρκεια της έρευνάς σας;
ΑΠ: Έχω ξεχωρίσει πολλά, αλλά ένα νεοκλασικό έχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Πρόκειται για το κτίριο στην οδό Κορίνθου 224 (μεταξύ Αγίου Νικολάου και Ερμού), όπου σήμερα στεγάζεται η Τράπεζα Πειραιώς (ένθετη φωτογραφία). Για μένα δεν είναι απλώς ένα αρχιτεκτονικό κόσμημα, αλλά ένα κομμάτι των παιδικών μου χρόνων. Τη δεκαετία του ’70 λειτουργούσε εκεί φροντιστήριο αγγλικών και ήμουν μαθητής στον πρώτο όροφο. Θυμάμαι ακόμα τα ξύλινα πατώματα που έτριζαν και το μπαλκόνι στην Κορίνθου απ’ όπου χαζεύαμε την κίνηση της πόλης. Σήμερα η χρήση του έχει αλλάξει, αλλά η μνήμη παραμένει ζωντανή.
ΕΡ: Μιλήστε μας λίγο για τη δική σας διαδρομή και την επαγγελματική σας δραστηριότητα.
ΑΠ: Έχω μοιράσει τη ζωή μου ανάμεσα στο Cleveland του Ohio των Ηνωμένων Πολιτειών και την Πάτρα. Ως Αξιωματικός καταστρώματος στο Εμπορικό Ναυτικό, πέρασα μεγάλο μέρος της ζωής μου στις θάλασσες, γνωρίζοντας πολιτισμούς σε όλο τον κόσμο. Κατάγομαι από την Πάτρα. Η μητέρα μου προερχόταν από οικογένεια σταφιδοπαραγωγών των τελών του 19ου αιώνα, ενώ ο πατέρας μου ήταν πρόσφυγας από τον Πόντο, που έφτασε στην Ελλάδα το 1939. Αυτές οι οικογενειακές διαδρομές διαμόρφωσαν τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι την ιστορία και τη σημασία της συλλογικής μνήμης.
