Η απόφαση για υπογραφή μνημονίου συνεργασίας για την προώθηση και ανάπτυξη της κρουαζιέρας στην περιοχή είναι αναμφίβολα ένα θετικό βήμα. Δείχνει τη διάθεση συνεργασίας και συμπόρευσης για έναν κοινό σκοπό, όμως θα ‘λεγε κανείς ότι αυτό το μνημόνιο έπρεπε να φέρει τις υπογραφές και άλλων φορέων, κι όχι μόνο της Περιφέρειας και του Επιμελητηρίου. Έπρεπε να είναι ένα «μνημόνιο-ευαγγέλιο» με τη συμμετοχή του Δήμου, του Εμπορικού Συλλόγου, των βουλευτών, των εκπροσώπων πρακτόρων, των ξενοδόχων, των σωματείων. Όλων όσων μπορούν -άλλος πολύ, άλλος λίγο- να συμβάλουν και να συνδράμουν στην προσπάθεια.
Εν ολίγοις, να γίνει μια προσπάθεια γενικού συντονισμού της πόλης πίσω από μια πειθαρχημένη και ιεραρχημένη πρωτοβουλία, όπου ένας έχει τον πρώτο λόγο αλλά όλοι συμμετέχουν και ακολουθούν. Γιατί από μόνο του ένα μνημόνιο μεταξύ δύο φορέων ίσως δεν αρκεί (και δεν γνωρίζουμε τους λόγους που η συμφωνία είχε τόσο «σφιχτό ρόστερ»).
Καθένας από το μετερίζι του να δώσει αυτό που μπορεί για να στεφθεί με επιτυχία το εγχείρημα. Να προετοιμάζεται κατάλληλα η πόλη και ταυτόχρονα να γίνονται στοχευμένες ενέργειες στην «πηγή», δηλαδή στις εκθέσεις και στα γραφεία κρουαζιέρας του εξωτερικού.
Η άφιξη της κρουαζιέρας στην Πάτρα είναι εφικτή, όχι όμως εύκολη. Ιδίως αν μοιραία πας να γίνεις ανταγωνιστής σε έναν ήδη δημοφιλή προορισμό όπως η Αρχαία Ολυμπία, για χάρη της οποίας το Κατάκολο μετατράπηκε αποκλειστικά σε λιμάνι κρουαζιερόπλοιων. Ωστόσο, υπάρχει το σύνολο της περιοχής μας που μπορεί να προσφέρει περιζήτητες επιλογές. Αλλά, είπαμε, αυτό απαιτεί γενική συστράτευση.
