Από τη στιγμή που ο πρωθυπουργός εκστόμισε για πρώτη φορά τη λέξη «πυρηνική» και έδωσε το «παρών» στο Παρίσι, στην παγκόσμια σύνοδο για την πυρηνική ενέργεια, μαζί με τον υφυπουργό και στενό του συνεργάτη σε θέματα ενέργειας, Νίκο Τσάφο, έχουν αρχίσει ήδη τα στοιχήματα στην αγορά για το ποιοι θα μπορούσαν να σηκώσουν το βάρος μιας πιθανής πυρηνικής επένδυσης. Και όπως εύκολα φαντάζεται κανείς, ανάμεσα στα ηχηρά ονόματα που φιγουράρουν στη σχετική λίστα βρίσκεται και αυτό της ΔΕΗ. Άλλωστε, όποιος κοιτάξει τι συμβαίνει γύρω από την Ελλάδα θα διαπιστώσει ότι η πυρηνική ενέργεια επιστρέφει δυναμικά στο ενεργειακό μείγμα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Σχεδόν μας έχει περικυκλώσει! Η Τουρκία κατασκευάζει ήδη τον πρώτο πυρηνικό σταθμό της χώρας στο Akkuyu Nuclear Power Plant. Εκεί θα εγκατασταθούν τέσσερις αντιδραστήρες ισχύος 1.200 MW ο καθένας, προσθέτοντας συνολικά περίπου 4.800 MW στο ηλεκτρικό σύστημα της χώρας. Το έργο υλοποιείται από τη ρωσική Rosatom. Στη Ρουμανία προχωρά το project μικρών αρθρωτών αντιδραστήρων (SMR) της NuScale Power. Προβλέπεται η εγκατάσταση έξι αντιδραστήρων ισχύος με συνολική εγκατεστημένη ισχύ 462 MW, σε χώρο παλαιού λιγνιτικού σταθμού, αποτελώντας ένα από τα πιο ώριμα projects SMR στην Ευρώπη. Η Βουλγαρία εξετάζει την εγκατάσταση μικρού αρθρωτού αντιδραστήρα περίπου 300 MW στο πλαίσιο της περαιτέρω ανάπτυξης του πυρηνικού της προγράμματος, ενώ χώρες όπως η Πολωνία, η Τσεχία και η Σλοβακία κινούνται επίσης προς την κατεύθυνση των SMR ως μέσο αντικατάστασης παλαιών θερμικών μονάδων και ενίσχυσης της ενεργειακής ασφάλειας. Στο παζλ προστέθηκε τις προηγούμενες μέρες η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία εκτιμά ότι οι μικροί αρθρωτοί αντιδραστήρες μπορούν να αποτελέσουν κρίσιμο κρίκο του ενεργειακού συστήματος (και κακώς είχαν βγει μέχρι σήμερα από το κάδρο) σε μια εποχή όπου η απανθρακοποίηση, η διαφοροποίηση των πηγών εφοδιασμού αλλά και η εκρηκτική ανάπτυξη των data centers και της τεχνητής νοημοσύνης, απειλούν να καταβροχθίσουν αμέτρητα γιγαβάτ ηλεκτρικής ισχύος. Πέραν πάντως του «mea culpa» της Ευρώπης για τα πυρηνικά, δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι οι αρθρωτοί αντιδραστήρες πρέπει πρώτα να δοκιμαστούν στην πράξη ώστε να αποδείξουν τις δυνατότητές τους. Επιπλέον, οι επενδύσεις κρίνονται εξαιρετικά μεγάλες: για παράδειγμα, μια μονάδα φυσικού αερίου ισχύος 840 MW μπορεί να κοστίζει περίπου 400 εκατ. ευρώ, ενώ μια πυρηνική εγκατάσταση ισχύος περί τα 300 MW προσεγγίζει τα 2 δισ. ευρώ. Αυτό επομένως δεν σημαίνει απαραίτητα και χαμηλότερο ενεργειακό κόστος, κάτι που επιδιώκουν όλες οι κυβερνήσεις της ΕΕ. Θυμάμαι πάντως ότι όταν ο επικεφαλής της ΔΕΗ, Γιώργος Στάσσης, είχε ερωτηθεί πριν από περίπου δύο χρόνια από δημοσιογράφους αν υπάρχει ενδιαφέρον για την πυρηνική ενέργεια, δεν είχε δείξει ιδιαίτερα δεκτικός. Είχε θέσει στο τραπέζι αρκετά ζητήματα προβληματισμού, όπως η διαχείριση των αποβλήτων, οι κοινωνικές αντιδράσεις κτλ. Βέβαια από τότε μέχρι σήμερα έχουν μεσολαβήσει… έτη φωτός. Ο παγκόσμιος ενεργειακός χάρτης αλλάζει με ασύλληπτη ταχύτητα και πολλά από όσα θεωρούνταν δεδομένα πριν από λίγα χρόνια επαναξιολογούνται. Άλλωστε η ΔΕΗ δραστηριοποιείται πλέον στην αγορά της Νοτιοανατολικής Ευρώπης όπου η πυρηνική ενέργεια δεν αποτελεί ταμπού, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τη Ρουμανία, αλλά και τη Βουλγαρία.