Πόσες φορές έχουμε γράψει ότι η Πάτρα δεν μπορεί απλώς να βλέπει τους φοιτητές του Πανεπιστημίου ως μια πελατεία που έρχεται στην πόλη, πληρώνει ενοίκιο, τρώει, διασκεδάζει και φεύγει; Ότι αν θέλουμε πραγματικά να λέμε πως είμαστε πανεπιστημιούπολη, πρέπει πρώτα απ’ όλα να τους… «φιλοξενούμε» με όλη τη σημασία της λέξεως.
Τώρα ήρθε και η επιβεβαίωση από τον ίδιο τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Πατρών, Χρήστο Μπούρα ο οποίος αποκάλυψε κάτι για το οποίο είχε προϊδεάσει και στο πρόσφατο παρελθόν με συνέντευξή του στην εφημερίδα «Πολιτεία», ότι πρωτοετείς φοιτητές δεν έρχονται στην Πάτρα, ενώ υπάρχουν και δευτεροετείς που εγκαταλείπουν την πόλη λόγω ακριβών ενοικίων και κόστους ζωής. Προτιμούν να σπουδάσουν από απόσταση, με σημειώσεις κι ερχόμενοι στις εξεταστικές, απ’ το να χρυσοπληρώνουν οι γονείς τους το μάρμαρο. Κι αν δεν μπορούν κι αυτό, απλά κάνουν παύση σπουδών (έχουν δικαίωμα έως 2 έτη).
Δεν είναι, λοιπόν, μια διαπίστωση που κάνουμε εμείς αλλά ένα πρόβλημα που καταγράφεται επίσημα πια από το Πανεπιστήμιο. Είναι λοιπόν μεγάλο ζήτημα για την Πάτρα. Γιατί κοντοζυγώνει η ώρα που θα μιλάμε για το πόσοι φοιτητές απέμειναν στην πόλη. Και ας μην ξεχνάμε ότι ήδη λειτουργούν ιδιωτικά πανεπιστήμια κι αν η επιλογή ενός νέου να σπουδάσει στην Πάτρα συνεπάγεται διαχείριση ενός δυσβάσταχτου κόστους ζωής και αυξημένη δυσκολία στο να τα βγάλει πέρα, τότε γιατί να το κάνει;
Η Πάτρα ζει από τους φοιτητές της, το ξέρουμε όλοι. Από την αγορά, την εστίαση, τα καταστήματα, τις υπηρεσίες, τις μετακινήσεις, την ίδια την καθημερινότητα της πόλης. Άρα, το θέμα δεν είναι απλώς «να μην ακριβαίνουν τα ενοίκια» αλλά να βρούμε συνολικά έναν τρόπο να κρατήσουμε τους φοιτητές εδώ, να γίνουμε πιο ελκυστικοί. Γιατί αν δεν το κάνουμε, σε λίγα χρόνια ίσως ανακαλύψουμε ότι δεν χάσαμε μόνο φοιτητές. Χάσαμε… άλλο ένα κομμάτι της ταυτότητας της πόλης.
