του Αχιλλέα Ροδίτη

Ο κόσμος «τρέχει», η τέχνη αντιστέκεται, το ερώτημα που προκύπτει, είναι, «αν μένει κάτι»… Μένει κάτι από τα βιβλία, όταν τα ποσοστά ανάγνωσης είναι ανατριχιαστικά στην Ελλάδα; Μένει στον χώρο της μουσικής όπου επίσης οι προβληματισμοί κάποιων είναι αισθητοί γύρω από την ουσία και τη διαχρονικότητα τραγουδιών;

 

Μια αγαπημένη φωνή, μας δίνει σήμερα την απάντηση, μέσα από την «Πολιτεία». Και την δίνει με τον δικό της μοναδικό τρόπο: Ευθέως και από ψυχής! Η Κατερίνα Ντίνου, η τραγουδοποιός, ερμηνεύτρια, στιχουργός, συγγραφέας και ποιήτρια, μας μιλά για την κοινωνία του σήμερα.

Μια καλλιτέχνιδα ιδιαίτερα γνώριμη στην Πάτρα, από τα χρόνια των εμφανίσεών της στο «Χάραμα», αλλά και από τις πιο πρόσφατες επισκέψεις της είτε για την παρουσίαση βιβλίων και ποιητικών συλλογών της είτε για τις συναυλίες της όπου με τα τραγούδια της άφησε το μουσικό της αποτύπωμα. Και που σύντομα θα την ξαναδούμε για το 5^ο της βιβλίο το «ξύλινο παιχνίδι».

Σίγουρα, τα όσα μας λέει είναι «τροφή» για σκέψη…

 

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:

• Είστε ερμηνεύτρια, στιχουργός και συγγραφέας, μ’ άλλα λόγια είστε ένας «παρατηρητής» της καθημερινότητας. Τι καταγράφει η «ματιά» σας στην κοινωνία του σήμερα; Τι σας προβληματίζει περισσότερο και τι σας δίνει ελπίδα;

Σωπαίνει ο άνθρωπος, δεν αντιδρά, δέχεται, καταδέχεται ταπεινώσεις και συντηρεί τους φόβους του, κρυμμένος πίσω από ισοπεδωτικούς αυτοματισμούς, αποπροσανατολισμένος καταστρέφει τη φύση που τον φιλοξενεί, ομογενοποιείται, απομακρύνεται από τον συνάνθρωπο, συμβιβάζεται στο μικρότερο κακό, προσλαμβάνει έτοιμη γνώση χωρίς έρευνα, γίνεται αντικείμενο χειρισμού.

Ελπίδα μου πάντα είναι ο ίδιος ο άνθρωπος, εστιάζω σ´ αυτόν, ελπίζω, συμμετέχω, απευθύνομαι, δημιουργώ. Ελπίδα η μουσική, εκεί που οι άνθρωποι παρασυρμένοι από τη βασική τους ουσία αγκαλιάζονται, ευαισθητοποιούνται, ελπίδα η συγγραφή, εκεί που οι λέξεις γυμνές και κοφτερές, επαναφέρουν τα νοήματα στις σωστές θέσεις. Ελπίδα η φύση, που αντιστέκεται στην κακοποίηση και αναγεννάται. Ελπίδα το νησί μου, η θάλασσα και τα δέντρα του. Ελπίδα η ίδια η ζωή.

– «Αποστολή των καλλιτεχνών είναι να μεταφέρουν σωστά την ιστορία… Να πιάνουν το νήμα και να το πηγαίνουν παραπέρα. Κι αν οι εποχές υστερούν σε αξίες που έντεχνα υποβαθμίζονται, να επιμένουν…», σημειώνει η αγαπημένη καλλιτέχνιδα.

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ

• Σε μια εποχή ταχύτητας και θορύβου, το κοινό αφουγκράζεται τα μηνύματα της τέχνης; Στη μουσική και την ποίηση, δεν ξέρω καν αν συγκρατούμε βαθύτερα μηνύματα ή αρκούμαστε στο ευκαιριακά διασκεδαστικό κομμάτι. Επίσης, οι Έλληνες διατηρούμε τα χαμηλότερα ποσοστά ανάγνωσης – περίπου 10% διαβάζουν δύο βιβλία ετησίως, 35% δεν διαβάζουν καθόλου. Πώς τα σχολιάζετε αυτά; Πιστεύετε ότι «κάτι μένει» ή ο κόσμος… τρέχει και προσπερνά;

Πιστεύω, διότι αλλιώς δεν ζω. Εμπιστεύομαι και προσκαλώ προκαλώντας τον αναγνώστη, ή τον συμμέτοχο στα μουσικά μου ταξίδια, να συμμεριστεί, να βιώσει το συναίσθημα. Στην ευκολία της «γνώσης» μέσα από τον ανεξέλεγκτο ωκεανό του διαδικτύου, μέσα στην ταχύτητα και στην αγωνία της επιβίωσης και της διάκρισης, χάνονται τα σημαντικά. Τραγούδια χωρίς λόγο ύπαρξης, γλώσσα κακοποιημένη, κατασκευασμένη νοημοσύνη, έναντι της φυσικής πρόσληψης και απόδοσης  των αισθήσεων, ναι,  είναι απογοητευτική συνθήκη.

Λυπάμαι για το μειωμένο αναγνωστικό κοινό, για τα χαμένα σημάδια, για τα μηνύματα  που χαρίζονται γενναιόδωρα και φεύγουν αδιάβαστα, ανερμήνευτα. Το βιβλίο είναι ζωή, άνοιγμα, ανατολή, δρόμος, φως, ευκαιρία εξέλιξης, φάρμακο. Πριν ακόμα διδαχθώ στο πανεπιστήμιο τα φάρμακα,  είχα ήδη ανακαλύψει τον θεραπευτικό ρόλο των τραγουδιών, των ποιημάτων, των βιβλίων. Εμμένω στα θεμέλια και στη βαθιά ρίζα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο άνθρωπος έχει όλα τα κλειδιά στα χέρια του. Η επαναφορά στα βασικά, θα μπορούσε να είναι δρόμος μιας αναγέννησης. Μια στάση.  Μια επιστροφή στο όνειρο. Στο γόνιμο χώμα. Στις ρίζες. Μια επανεκκίνηση.

• Έχοντας συνεργαστεί με μεγάλους της τέχνης ποια θεωρείτε πως είναι η αποστολή των καλλιτεχνών; Και πόσο οι καλλιτέχνες του σήμερα την υπηρετούν;

Τα τραγούδια είναι καταγραφή της ιστορίας και του πολιτισμού των λαών, είναι αρχεία ζωής. Αποστολή των καλλιτεχνών είναι να μεταφέρουν σωστά την ιστορία. Την αίσθηση, τα μηνύματα. Να πιάνουν το νήμα και να το πηγαίνουν παραπέρα. Κι αν οι εποχές υστερούν σε αξίες που έντεχνα υποβαθμίζονται, να επιμένουν. Είναι ευθύνη και υποχρέωση. Η μουσική διδάσκει, αναβαθμίζει, ενώνει, λειτουργεί αυτόματα στα σημεία που ο αισθητός κόσμος επικοινωνεί με τον ιδεατό, δεν είναι απλή υπόθεση το τραγούδι, απαιτεί σεβασμό. Το ποιοι υπηρετούν, καθώς  και  ποιοι,  από κείνους που κρατούν στα  χέρια τους την εξουσία της επικοινωνίας, στηρίζουν το καλό τραγούδι, είναι γνωστό και επισημαίνεται καιρό τώρα, καθώς επισημαίνονται ηχηρά οι παθογένειες κάθε συστήματος. Εκείνοι που το σέβονται ας συνεχίσουν να το κάνουν με ελπίδα,  συνέπεια και επιμονή.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ

• Προσωπικά, η πορεία σας περνά από διαφορετικές μορφές έκφρασης. Τι νιώθετε ότι παραμένει σταθερό στον καλλιτεχνικό σας πυρήνα και τι έχει αλλάξει στη ματιά σας με τα χρόνια;

Με τα χρόνια διατηρώ χωρίς κανέναν κόπο την αγνότητα της παιδικής ματιάς, ολοζώντανες τις μνήμες, δεν έκανα ψυχοφθόρους συμβιβασμούς, και κάθε δυσκολία, που ήταν και είναι πολλές, την ξόρκιζα γράφοντας και τραγουδώντας. Μόνο για τα σταθερά μου μπορώ λοιπόν να σας απαντήσω. Ζω και δημιουργώ ακούραστα με τον ίδιο τρόπο.

• Στα βιβλία και την ποίησή σας κυριαρχεί η εσωτερική αναζήτηση και η ανθρώπινη ευαισθησία. Ποιο είναι το βασικό μήνυμα ή συναίσθημα που θέλετε να φτάσει στον καθένα μας;

Τα μηνύματα τα δίνει η ίδια η ζωή. Γράφω παρασυρμένη  από μια βαθιά επιθυμία αποκωδικοποίησης αυτών των μηνυμάτων, ελευθερώνω σκέψεις που επιζητούν ερμηνείες, μπαίνουν σε σειρά και με συνεπαίρνουν. Αν συνεπάρουν και τον αναγνώστη, νιώθω ευγνωμοσύνη για όλα εκείνα που μου αποκαλύπτονται στην μυστική μου καθημερινή αναζήτηση.

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ

• Αυτή την περίοδο σε τι δημιουργικό στάδιο βρίσκεστε και τι ετοιμάζετε καλλιτεχνικά; Πού μπορούμε να σας συναντήσουμε;

Γράφω συνεχώς και αδιαλείπτως. Μεταφράζω τις στιγμές και τα ερεθίσματα σε λέξεις και μουσικές.

Εκδόθηκε πρόσφατα το πέμπτο μου βιβλίο, το «ξύλινο παιχνίδι», από τις εκδόσεις «24γράμματα» και οργανώνω τις παρουσιάσεις του, με πρώτη αυτή που έγινε στον Βόλο, στις 25 Φεβρουαρίου, θέλοντας να τιμήσω τους λόγους της έμπνευσής του, αλλά και τους δικούς μου αγαπημένους ανθρώπους εκεί.

Ετοιμάζω τα καινούργια μου τραγούδια. Και φυσικά πάντα τραγουδάω.

Το πρόγραμμα έχει και παρουσίαση στη «Μικρή Σκηνή» της Θεσσαλονίκης ένα αφιέρωμα στον αγαπημένο Άκο Δασκαλόπουλο.

Κι εδώ, στην Αθήνα, η «στέγη» μου τον τελευταίο καιρό, είναι η μουσική σκηνή, Caja de Musica, όπου με σπουδαία μουσική ομάδα, προσκαλώ τον κόσμο σε βραδιές, εκεί που το καλό ελληνικό τραγούδι  έχει τον πρώτο λόγο…

…μια “γεύση” από την πρεμιέρα:

|| ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΝΤΙΝΟΥ…

Η Κατερίνα Ντίνου γεννήθηκε στη Σκόπελο.

Πτυχιούχος Φαρμακευτικής (ΑΠΘ) αλλά την κέρδισε το τραγούδι. Ως ερμηνεύτρια και τραγουδοποιός έχει κυκλοφορήσει έξι προσωπικά άλμπουμ και επτά digital single.

Εμφανίζεται σε επιλεγμένες μουσικές σκηνές και συναυλίες και ανάμεσα στις δισκογραφικές συνεργασίες ξεχωρίζουν τραγούδια που της έχουν εμπιστευθεί οι: Μίμης Πλέσσας, Γιάννης Σπανός, Νίκος Ζιώγαλας, Θοδωρής Παπαδόπουλος, Γιώργος Αλουπογιάννης κ.α..

 

ΜΕΡΙΚΑ ΑΠ’ ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ: