Με αφορμή τις αντιδράσεις που προκάλεσε στα social media το γκρίζο χρώμα του κτιρίου Πανταζή, διαπιστώθηκε για ακόμη μία φορά κάτι ίσως χειρότερο και από την ίδια την αισθητική επιλογή, αυτό το γκρίζο μονοκόμματο χρώμα, που σε πολύ κόσμο φάνηκε αποκρουστικό. Και το χειρότερο είναι η απίστευτη ευκολία με την οποία όλοι μας διαφωνούμε. Αυτή η πόλη δυστυχώς την έχει αυτή την παθογένεια. Διαφωνεί, διχάζεται και χωρίζεται σε στρατόπεδα εν ριπή οφθαλμού.
Να γκρεμιστεί το κτίριο του λιμένα ή να μην γκρεμιστεί; Να βαφτεί γκρι ή κόκκινο; Να ‘ρθει το τρένο υπόγεια, να ‘ρθει υπέργεια, να ‘ρθει ανάποδα; Καλώς έγινε αυτό ή κακώς έγινε εκείνο; Για κάθε παρέμβαση, κάθε έργο, κάθε αλλαγή, βρίσκονται αμέσως δύο πλευρές να αντιπαρατεθούν.
Τι άραγε φταίει; Μήπως η έλλειψη ενός πιο οργανωμένου σχεδιασμού; Μήπως η έλλειψη «τιμονιέρη»; Μήπως το γεγονός ότι η Πάτρα μοιάζει πολλές φορές να περπατά στην τύχη, χωρίς να έχει συμφωνήσει προηγουμένως για το πού θέλει να πάει;
Δεν είναι κακό να διαφωνούμε. Αντίθετα. Η διαφορετική άποψη είναι απαραίτητη και εποικοδομητική. Άλλο όμως η διαφωνία και άλλο η… διαφωνία επί παντός επιστητού και ο διχασμός για όλα και σε όλα. Το πρόβλημα αρχίζει όταν οι αντίθετες προσεγγίσεις γίνονται αυτοσκοπός και η πόλη αδυνατεί να συγκροτήσει ακόμη και στα στοιχειώδη μια συλλογική αντίληψη.
Ίσως λοιπόν το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν το κτίριο Πανταζή έπρεπε να είναι γκρι ή κόκκινο ή με μπλε βούλες. Είναι αν έχουμε αποφασίσει, ως πόλη, τι Πάτρα θέλουμε να βλέπουν αύριο τα παιδιά μας.
