Υπάρχουν αναρτήσεις που αξίζει να μην προσπερνάς. Όχι επειδή λένε κατ’ ανάγκη όλη την αλήθεια, αλλά επειδή βάζουν στο τραπέζι ερωτήματα που συνήθως αποφεύγουμε. Μια τέτοια περίπτωση είναι και το άρθρο που αναδημοσίευσε ο Κωνσταντίνος Βρης, ένας άνθρωπος που γνωρίζει καλά τα ζητήματα του τουρισμού και της ναυτιλίας, έχοντας υπηρετήσει ως ναυτικός πράκτορας στην Πάτρα από τα τέλη της δεκαετίας του ’80. Αν μη τι άλλο, κάτι παραπάνω θα ξέρει…
Το άρθρο επιχειρεί να αμφισβητήσει μια διαχρονική βεβαιότητα: ότι ο τουρισμός αποτελεί τη «βαριά βιομηχανία» της χώρας και μπορεί από μόνος του να αποτελέσει κινητήρια δύναμη για την οικονομική ευημερία. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν χρειαζόμαστε τουρισμό. Προφανώς και τον χρειαζόμαστε. Το ερώτημα είναι αν αρκεί. Και εδώ ίσως μπαίνουμε στην ουσία.
Ο τουρισμός φέρνει εισόδημα, θέσεις εργασίας και εξωστρέφεια. Όμως δεν δημιουργεί από μόνος του το παραγωγικό μοντέλο μιας ισχυρής οικονομίας. Η πραγματική πρόκληση βρίσκεται στην παραγωγή, στη βιομηχανία, στην τεχνολογία, στην καινοτομία και στις εξαγωγές προϊόντων και υπηρεσιών υψηλής προστιθέμενης αξίας.
Για την Πάτρα, μάλιστα, το ζήτημα είναι ακόμη πιο επίκαιρο. Δεν μπορεί η αναπτυξιακή συζήτηση να εξαντλείται στο πόσους επισκέπτες θα προσελκύσουμε. Χρειαζόμαστε τουρισμό, αλλά μαζί με λιμάνι, βιομηχανία, Πανεπιστήμιο, έρευνα, νέες επενδύσεις και παραγωγή. Χρειαζόμαστε ένα συνολικό σχέδιο που να αξιοποιεί όλα τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του τόπου, αντί να περιμένουμε από έναν μόνο κλάδο να λύσει όλες τις αδυναμίες της οικονομίας.
Γιατί, τελικά, ο τουρισμός μπορεί να συμβάλει στην Άνοιξη αλλά δεν είναι βέβαιο ότι μπορεί να τη φέρει μόνος του. Χώρες που εξαρτώνται αποκλειστικά από τον τουρισμό –όπως η Τζαμάικα, οι Μαλδίβες ή το Μπαλί– παραμένουν φτωχές. Κάτι σημαίνει αυτό.
Από την έντυπη έκδοση της εφημερίδα «Πολιτεία»
