Υπήρξε μια εποχή που η Πάτρα δεν αποτελούσε απλώς έναν ενδιάμεσο σταθμό διέλευσης, αλλά έναν αυτόνομο, ελκυστικό προορισμό. Και μάλιστα για κάτι που σήμερα φαντάζει σχεδόν απίστευτο, τη νυχτερινή διασκέδαση του Σαββατοκύριακου.
Το συγκινητικό σημείωμα του συμπολίτη Χρήστου Παπαδόπουλου, με αφορμή την απώλεια του Μπάμπη Λαζαράτου, φέρνει ξανά στο φως μια πόλη που διέθετε αυθεντική ταυτότητα, δικό της ήχο και μοναδικά σημεία αναφοράς.
Η «Πατρινή Συντροφιά», ο ιστορικός δίσκος του 1987 και το θρυλικό Sweet Palace δεν αποτελούν απλώς κομμάτια μιας μουσικής ιστορίας. Είναι ψηφίδες μιας ολόκληρης εποχής.
Το Sweet Palace, ένα πρωτοποριακό στέκι στην περιοχή Διάκου, φιλοξένησε εκείνη την «αλλιώτικη βραδιά» που αποτυπώθηκε στη δισκογραφία, με τον Ζακ Μεναχέμ να πιστεύει στη μαγεία της παρέας και τον Τάκη Μουσαφίρη να υπογράφει την επιμέλεια. Σήμερα, όπως εύστοχα υπενθυμίζει ο κ. Παπαδόπουλος, το άλλοτε ζωντανό στέκι είναι ένα βουβό γιαπί.
Και κάπου εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφορά με το σήμερα. Η Πάτρα κάποτε δημιουργούσε χώρους που έκαναν κόσμο να ταξιδεύει προς τα εδώ. Σήμερα, παλεύει να κρατήσει ζωντανά ακόμη και τα σημάδια εκείνης της εποχής. Οι άνθρωποι έφυγαν. Τα μαγαζιά χάθηκαν. Όμως οι ιστορίες τους εξακολουθούν να θυμίζουν πως κάποτε η Πάτρα είχε κάτι μοναδικό να προσφέρει.
Και αυτό με τη σειρά του μας επισημαίνει ότι… αυτή η Πάτρα δεν χάθηκε αλλά «κοιμάται» και πάντα μπορεί να επιστρέψει.
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του Politeianews.gr στην Google
