Παίρνω αφορμή από την ανάρτηση στη σελίδα «PatrasMemories – Αναμνήσεις απ’ την παλιά Πάτρα» και το άρθρο του συμπολίτη Άρη Μπετχαβά που αναφέρεται με ιστορικές παλιές φωτογραφίες στο υπόγειο του Κονταξή.
Συγκεκριμένα αναφέρει: «Στην καρδιά της Πάτρας, στην οδό Καρόλου, εκεί που η πόλη κρατά ακόμα τις ουλές από τις πρώτες ιταλικές βόμβες στη διπλανή Αγγλικανική Εκκλησία το 1940, υπάρχει ένα υπόγειο που αρνείται να υποταχθεί στη φθορά. Το οινοπωλείο του Κονταξή είναι ένα ζωντανό γενεαλογικό δέντρο ριζωμένο βαθιά στο χρόνο: ξεκίνησε από τον προπάππου Γιώργο που επέστρεψε από την Αμερική μπολιασμένος με τη νοσταλγία της πατρίδας, πέρασε στον εμβληματικό Άγγελο, συνεχίστηκε στον δημοφιλή εγγονό Γιώργο και φτάνει σήμερα ακάθεκτο στα δημιουργικά δισέγγονα».
Πράγματι, επί οκτώ δεκαετίες και πλέον, το υπόγειο αυτό άλλαζε συνεχώς μορφές, ακολουθώντας τους ρυθμούς της Ελλάδας. Σχεδόν 40 χρόνια, οι τέσσερις εποχές του Μπογδανόπουλου κοσμούν τους τοίχους, παρακολουθώντας σιωπηλά τις γενιές να εναλλάσσονται και τους θαμώνες να μυούνται σε μια ιεροτελεστία που δεν γνωρίζει πρωτόκολλα».
Αυτό όμως στο οποίο μπορεί να εστιάσει κανείς, με αφορμή την ανάρτηση, είναι η «ταυτότητα» που είχαν πολλά από τα μαγαζιά της Πάτρας, την παλιότερη εποχή. Δεν ήταν μόνο το υπόγειο του Κονταξή, απλά αυτό έμελλε να συνεχίσει τη λειτουργία του χάρη στις επόμενες γενιές. Απλώς σε άλλα παρόμοια στέκια δεν υπήρχε διάδοχη κατάσταση.
Όμως υπήρξαν στέκια που έγιναν θρύλοι, για ένα προϊόν, για ένα κόνσεπτ, όλα διαφορετικά από ό,τι άλλο υπήρχε στον ίδιο τομέα. Και δεν ήταν μαγαζιά και μαγαζάτορες φημισμένοι στους πατρινούς μόνο, αλλά και σε αθηναίους και άλλους επισκέπτες της πόλης. Και έτσι δημιούργησαν μύθο γύρω από το όνομά τους.
Είναι ακριβώς αυτό που πρέπει να αναρωτηθούμε αν συμβαίνει σήμερα. Αν οι πατρινοί φτιάχνουμε κάτι δικό μας ή μια απομίμηση των γνωστών, ξενόφερτων ιδεών.
