GALA: Ας πούμε ότι η ζωή σας χωρίζεται στο «πριν», στο «τότε που ήμουν χρήστης» και στο «μετά», που φτάνει μέχρι σήμερα. Ποια γεγονότα ή ποια στοιχεία του χαρακτήρα σας πιστεύετε ότι ήταν η αιτία για να δημιουργηθούν οι γέφυρες και να περάσετε από τη μία περίοδο στην άλλη;
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ: Σίγουρα τα περισσότερα διαμορφώθηκαν από τον αθλητισμό, από πολύ μικρή ηλικία. Απέκτησα αποφασιστικότητα και θέληση πάνω απ’ όλα. Είναι ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά που με βοήθησαν και μετά ώστε να αλλάξω και να γίνω καλύτερος άνθρωπος.
G.: Πώς ήσασταν ως παιδί; Με ποιες λέξεις θα περιγράφατε τα χρόνια από την παιδική και εφηβική σας ηλικία;
Π.Κ.: Ημουν ένα παιδί που του άρεσε ο αθλητισμός. Ηταν η εκτόνωσή μου, εκεί ξεσπούσα, και μετά ήμουν καλά και στο σχολείο και στις άλλες μου δραστηριότητες. Χωρίς τον αθλητισμό είχα νευρικότητα και όχι καλή συμπεριφορά, για να το πω πιο κομψά. Ως έφηβος δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα γιατί ήμουν μέσα στη χρήση ουσιών…
G.: Ρίχνατε τα λάθη στον εαυτό σας; Ησαστε, ας πούμε, περισσότερο ενοχικός ή απολογητικός ενώ δεν έπρεπε;
Π.Κ.: Τα έβαζα και με τον εαυτό μου, έλεγα ότι εγώ φταίω, αλλά τα έριχνα και στο σύστημα, στο κράτος και σε όλα αυτά που συνήθως λέμε όταν περνάμε την επαναστατική μας περίοδο. Αλλά μέσα μου, βαθιά, ήμουν πιο πολύ ενοχικός.
G.: Η μεγαλύτερή σας ανασφάλεια ως έφηβος θα λέγατε ότι αφορούσε κάτι από τον εσωτερικό σας κόσμο, κάτι από την εξωτερική εμφάνιση ή και από τα δύο;
Π.Κ.: Ναι, πιστεύω ότι ήταν συνδυασμός και των δύο, αλλά περισσότερο οι ανασφάλειές μου αφορούσαν τον εσωτερικό μου κόσμο.
G.: Και ποιος ήταν ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Π.Κ.: Φοβόμουν να τσαλακωθώ και να σπάσει η ψεύτικη εικόνα που είχα παρουσιάσει για μένα στον κόσμο, στους φίλους μου και στους γνωστούς μου. Φοβόμουν να δείξω τον πραγματικό μου εαυτό.
G.: Αναζητούσατε ή αναζητάτε ακόμα την επιβεβαίωση των άλλων;
Π.Κ.: Παλαιότερα, εννοείται ότι την αναζητούσα, τώρα πλέον όχι. Είναι ωραίο να παίρνεις επιβεβαίωση όταν το αξίζεις και όταν πρέπει, όχι να την προκαλείς. Είναι ωραίο όταν έρχεται από μόνη της. Δεν μου ταιριάζει, πλέον, να την αναζητώ εγώ με κάποιον τρόπο ώστε να ικανοποιηθώ και να νιώσω καλά.
G.: Λένε ότι οι άνθρωποι που έχουν πιο ευαίσθητες συναισθηματικές κεραίες είναι εκείνοι που πιο εύκολα θα ανατρέψουν και τη ζωή τους – όχι απαραίτητα με κάτι κακό, αλλά και με κάτι καλό που θα εκπλήξει τους άλλους. Ισχύει αυτό για εσάς;
Π.Κ.: Στη δική μου περίπτωση σίγουρα ισχύει αυτό.
Αλλά όσο κι αν δυσκολεύει τα πράγματα κάτι τέτοιο, μπορώ να πω ότι λόγω αυτών των ευαίσθητων κεραιών κατάφερα να αντεπεξέλθω στη ζωή μου και βγήκα από αυτή τη μεγάλη δυσκολία -τις ουσίες-, κατάφερα να πατήσω στα πόδια μου και να είμαι καλά.
G.: Γενικώς, πιστεύατε ή πιστεύετε ακόμα ότι είστε διαφορετικός, ότι δύσκολα θα συγχρονιστούν τα vibes σας με των άλλων;
Π.Κ.: Παλαιότερα το πίστευα. Πλέον, το έχω αφήσει πίσω μου και αυτό. Η ίδια η πορεία και η εξέλιξη της ζωής μου έχουν αποδείξει ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει.
G.: Τι σας έχει μείνει πιο έντονο από τη σκοτεινή περίοδο της ζωής σας; Ποια είναι η αίσθηση όταν τρέχει το μυαλό σας στο τότε;
Π.Κ.: Από εκείνα τα έξι χρόνια της δύσκολης περιόδου σίγουρα έχουν μείνει αρκετά. Ατομα που μπήκαν στη φυλακή, άτομα που πέθαναν, εγώ ο ίδιος που παραλίγο να μπω φυλακή και, το κυριότερο, παραλίγο να χάσω τη ζωή μου από υπερβολική δόση. Οταν ανατρέχω σε αυτά τα γεγονότα ή όταν τα διηγούμαι και τα μοιράζομαι, δεν με επηρεάζει αρνητικά για να πω την αλήθεια. Σίγουρα, με κάποια μπορεί να στενοχωρηθώ ή να αναπολήσω πρόσωπα, να αναρωτηθώ αν είναι καλά, διότι δεν ξέρω για αρκετούς ανθρώπους τι έχουν απογίνει. Για τον εαυτό μου, όμως, δεν θα κυριαρχήσει κάτι αρνητικό, διότι το έχω ξεπεράσει όλο αυτό πια και έχω βγει δυνατός.
G.: Τι έγινε και γύρισε ο διακόπτης; Πιστεύετε ότι ο καθένας βρίσκει το εσωτερικό του φως μόνος του ή ότι χρειάζεται καθοδήγηση; Εσείς πώς το βρήκατε;
Π.Κ.: Στη δική μου περίπτωση ήταν η σιγουριά, από την αρχή, ότι κάποια στιγμή όλο αυτό θα αλλάξει. Βεβαίως, υπήρχε και η ψευδαίσθηση ότι το ελέγχω και όποτε θέλω το κόβω. Είναι μια ψευδαίσθηση που σου τη δημιουργούν και η χρήση και η ηλικία ως άμυνα. Οπως είπα, σε αυτά τα έξι χρόνια που ήμουν μέσα στα ναρκωτικά είχα δύσκολα βιώματα, έζησα δύσκολες καταστάσεις. Είχα ένα μεγάλο δικαστήριο για μεγάλη ποσότητα, είδα πολύ δικούς μου ανθρώπους να μπαίνουν στη φυλακή ή να πεθαίνουν. Είχα κάνει κάποιες προσπάθειες να καθαρίσω μόνος μου, δεν τα κατάφερα και αποφάσισα να πάω σε ένα πρόγραμμα απεξάρτησης όπου είχαν απευθυνθεί οι γονείς μου, να καθαρίσω και να κάνω μια ουσιαστική προσπάθεια. Το ήθελα πλέον και το είχα πιστέψει ότι ήθελα να καθαρίσω.
G.: Τώρα, τι θέλετε να θυμάστε και τι εύχεστε να σταματήσετε να θυμάστε από το πριν;
Π.Κ.: Εχουν περάσει αρκετά χρόνια, οπότε αυτά που δεν θέλω ή δεν ήθελα πιο παλιά να θυμάμαι έχουν κάπως σβηστεί, δεν έχουν την ίδια βαρύτητα, ούτε φέρουν τη ίδια στενοχώρια και τις κακές σκέψεις. Εκείνα που θέλω να θυμάμαι είναι όλα όσα ζω καθημερινά τώρα: τους μαραθώνιους, το τρέξιμο, τη ζωή μου όπως έχει διαμορφωθεί και όπως έχει εξελιχθεί, χωρίς να κάνω κάτι ψυχαναγκαστικά ή με πίεση. Εχουν έρθει όλα ομαλά και αρμονικά από μόνα τους.
G.: Το συναίσθημα της νίκης σε τέτοιο υψηλό επίπεδο διοργανώσεων και αγώνων, πώς είναι με λόγια; Δηλαδή, το βράδυ έπειτα από μια νίκη ποιο είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεστε, χαμογελάτε και σας παίρνει ο ύπνος;
Π.Κ.: Είναι μεγάλη χαρά και ικανοποίηση, διότι η προετοιμασία είναι μεγάλη και οι θυσίες πολλές. Οταν ανταμείβομαι με έναν τερματισμό, πόσο μάλλον με μια πρώτη θέση, που είναι το ιδανικότερο σενάριο, το βράδυ δεν κοιμάμαι καν, αφού υπάρχει υπερένταση και κυριαρχούν πολύ έντονα συναισθήματα.
G.: Το μεγάλο όνειρό σας ποιο είναι; Τι θα θέλατε για το 2026 σε αθλητικό και τι σε προσωπικό επίπεδο;
Π.Κ.: Σε προσωπικό επίπεδο, θέλω να εξελίσσομαι και να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Αθλητικά, το 2026 θέλω να κυνηγήσω τα ατομικά μου ρεκόρ σε όλες τις αποστάσεις, από τα 10 χιλιόμετρα μέχρι τον μαραθώνιο ◆
