Τελικά σε αυτή τη χώρα, και ειδικά στην περιοχή μας, η πατρότητα της λύσης έχει πάντα πολλούς μνηστήρες. Ενώ αντίθετα, το λάθος παραμένει -σταθερά- ορφανό.
Με αφορμή το ζήτημα με τους μαθητές της πυρόπληκτης Δυτικής Αχαΐας, που βρέθηκαν -έστω και προσωρινά- εκτός της λίστας για το 2% των Πανελλαδικών, παρακολουθούμε το τελευταίο διάστημα ένα θέατρο παραλόγου.
Βγήκαν όλοι οι πολιτικοί παράγοντες με μπαράζ ανακοινώσεων να πανηγυρίσουν ότι με δικές τους ενέργειες διορθώθηκε το πρόβλημα και οι μαθητές θα πάρουν αυτό που δικαιούνται.
Ακόμα και ο ίδιος ο Γρηγόρης Αλεξόπουλος, ο καθ’ ύλην υπεύθυνος της αρχικής αναστάτωσης (αφού ο Δήμος, σε αντίθεση με άλλους, δεν είχε φροντίσει εξ αρχής να καταθέσει εμπρόθεσμα δικό του αυτοτελή φάκελο, αλλά στηρίχθηκε στην Περιφέρεια), εμφανίζεται τώρα ως μέρος της λύσης.
Δύο παρατηρήσεις, λοιπόν, από την «Πολιτεία»: Πρώτον, είναι ηλίου φαεινότερον ότι το θέμα λύθηκε επειδή, πολύ απλά, ξεσηκώθηκε ο κόσμος και κάτω από την πίεση που ασκήθηκε, το υπουργείο και οι τοπικοί φορείς αναγκάστηκαν να τρέξουν για να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα.
Δεύτερον, οι πολλές και μεγαλόστομες ανακοινώσεις κάποια στιγμή κουράζουν. Ειδικά όταν προσπαθούν να βαφτίσουν το αυτονόητο ως μεγάλο πολιτικό κατόρθωμα.
Από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας «Πολιτεία»
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης


