Ο θάνατος μιας δημόσιας προσωπικότητας, ενός αγαπημένου καλλιτέχνη ή αθλητή, πυροδοτεί συχνά ένα κύμα βαθιάς θλίψης σε ανθρώπους που δεν είχαν ποτέ προσωπική επαφή μαζί του.
Το φαινόμενο αυτό δεν αποτελεί υπερβολή, αλλά μια επιστημονικά αναγνωρισμένη ψυχολογική κατάσταση που ονομάζεται παρακοινωνικό πένθος.
Ο όρος αντλεί τις ρίζες του από τη δεκαετία του 1950, όταν οι Donald Horton και Richard Wohl περιέγραψαν την παρακοινωνική σχέση ως έναν μονόπλευρο συναισθηματικό δεσμό.
Μέσα από ταινίες, μουσική, συνεντεύξεις και κυρίως από την καθημερινή έκθεση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα δημόσια πρόσωπα γίνονται μέρος της καθημερινότητάς μας, δημιουργώντας την αίσθηση μιας οικείας παρουσίας.
Η επιστήμη επιβεβαιώνει ότι η απώλεια αυτή βιώνεται ως πραγματικό τραύμα. Μελέτη των Eyal και Cohen έδειξε ότι ο τερματισμός μιας τέτοιας σχέσης ενεργοποιεί στον ανθρώπινο εγκέφαλο μηχανισμούς παρόμοιους με την απώλεια ενός κοντινού συγγενή.
Η ένταση του πόνου κορυφώνεται όταν πρόκειται για ξαφνικούς θανάτους νέων και χαρισματικών προσωπικοτήτων, ενώ επηρεάζει εντονότερα άτομα με υψηλή ενσυναίσθηση, άγχος προσκόλλησης, αλλά και νεότερες ηλικίες.
Στον σύγχρονο κόσμο, τα ψηφιακά δίκτυα μετατρέπουν τη μοναχική θλίψη σε συλλογικό πένθος. Οι χρήστες αναρτούν φωτογραφίες, στίχους και αναμνήσεις, αναζητώντας κοινή παρηγοριά.
Όπως εξηγούν οι ερευνητές, σε αυτές τις περιπτώσεις δεν πενθούμε απλώς έναν άγνωστο, αλλά μια συγκεκριμένη περίοδο της νιότης μας, τις αναμνήσεις που συνδέσαμε με το έργο του και ένα κομμάτι της δικής μας ταυτότητας που χάνεται οριστικά.
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του Politeianews.gr στην Google
