Για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά παραμένει άλυτο το σοβαρό ζήτημα της μη διάνοιξης προβλεπόμενου δημοτικού δρόμου στην Πάτρα, ο οποίος αποτελεί τη μοναδική πρόσβαση σε κατοικία κατασκευής του 1950.

Το αποτέλεσμα είναι ένα άτομο με αναπηρία (ΑμεΑ) να στερείται την πρόσβαση στο ίδιο του το σπίτι, παρά τις αποφάσεις, τις δεσμεύσεις και τις επίσημες διοικητικές πράξεις.

Ως αιτιολογίες προβάλλονται υπηρεσιακές καθυστερήσεις, εσωτερικές μετακινήσεις αρμοδιοτήτων και προσωπικά ζητήματα υπαλλήλων. Την ίδια στιγμή, η οικογένεια έχει προχωρήσει σε αλλεπάλληλες έγγραφες παρεμβάσεις, δια ζώσης ενέργειες, καταγγελίες και δικαστικές κινήσεις, ενώ έχει ήδη δοθεί και εισαγγελική παραγγελία για έλεγχο της υπόθεσης.

Παράλληλα, καταγγέλλεται συστηματική ανοχή σε όμορη ιδιοκτησία που –σύμφωνα με την οικογένεια– εκμεταλλεύεται εδώ και δεκαετίες κοινόχρηστο χώρο χωρίς ουσιαστικό έλεγχο, γεγονός που θεωρείται κομβικό για τη συνεχιζόμενη καθυστέρηση.

Η υπόθεση αναδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο πώς η γραφειοκρατία και η αδράνεια μπορούν να ακυρώνουν στην πράξη την έννοια της προσβασιμότητας και των δικαιωμάτων των ΑμεΑ. Όταν μια ώριμη διοικητική πράξη μετατίθεται διαρκώς, το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο «πότε», αλλά ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη.