Ο πατρινός Αλέξανδρος Ντούβας που τα τελευταία χρόνια ζει στο Λονδίνο και είχε στο παρελθόν εργαστεί σε τοπικά ΜΜΕ, σε ανάρτησή του με ένα συγκινητικό μήνυμα αποχαιρέτησε τον αγαπημένο του πατέρα:
Μπαμπά, σήμερα κλαίνε οι μηχανές των φορτηγών και των καϊκιών που έφτιαχνες… Το παρατσούκλι σου “ο γιατρός των φορτηγών” δεν ήταν τυχαίο!
Κλαίνε και τα βουνά μπαμπά, αυτά που δεν είχες αφήσει απάτητα όταν πήγαινες για κυνήγι από τις 4 το πρωί και γύριζες καμιά φορά στις 6 το απόγευμα γιατί μπορεί να είχες χάσει τα σκυλιά και να τα έψαχνες η να είχες χαθεί ο ίδιος…
Πιο μικρός όταν ήμουν, έβλεπα τα νύχια σου μαύρα από το γρασσο και τα λάδια, και αναρωτιωμουν γιατί ήταν μόνιμα μαύρα!
Μου πήρε χρόνια να το καταλάβω! Ήταν επειδή δουλευες πολλές φορές σε αντίξοες συνθήκες, προκειμένου να μας μεγαλώσεις, 5 γιους τρομάρα μας! Και τα κατάφερες και εσύ και η μαμά!
Είναι αδυσώπητη και πολύ σκληρή αυτή η απομυθοποίηση του ανθρώπου σε τέτοιες στιγμες, ειδικά στην περίπτωση σου και ξέρω ότι σου ακούγεται και είναι εγωιστικό. Όμως ήσουν και εσύ τόσο σκληρός που την κοίταξες στα μάτια και δεν μασήσες ούτε δευτερολεπτο. Πονούσα μέσα μου αλλά γουσταρα να σε βλέπω να παλεύεις και παλέψες μέχρι το τέλος!
Είμαι πολύ περήφανος που ήσουν πατέρας μου… Μου λείπει ήδη που δεν θα σου φτιάξω τον χυμό σου -σουρωμενο παρακαλω- το πρωί και να κανονίσουμε τι θα φας μεσημέρι και το βράδι…
Νιώθω άβολα που δεν μπορώ πλέον να είμαι στο πλάι σου!
“Να πας στην ευχή της Παναγίας” !
Όπως μου έλεγες κάθε βράδι που σε χαιρετούσα και μου ζητούσες να κλείσω το φως του δωματίου σου, να ανάψω αυτό της εισοδου και να κλείσω λιιιιγο την πόρτα… Γελούσα παρά τη στεναχώρια μου, κάθε φορά που μου ζητούσες να την κλείσω ένα …εκατοστό παραπάνω γιατί έτσι γουστάριζες!
Και θα συνεχίσω να γελάω μπαμπά…
Να δώσεις φιλιά στη μανούλα εκεί πάνω, ξέρει αυτή θα σου έχει τον καφέ σου τον ελληνικό στις 5 το απόγευμα…
