ΑΠΟΨΕΙΣ

ΠΑΤΡΑ σαν άλλοτε – Σαν το παλιό το σινεμά…

Παλλάς. Γούναρη και 25ης Μαρτίου

άρθρο

του Αχιλλέα Ροδίτη

αχι 2 1

 

Παίρνω αφορμή από ρεπορτάζ της “Πολιτείας” στη σελίδα 22 του περασμένου φύλλου. Για τα παλιά σινεμά της Πάτρας. Μια μικρή πόλη που τη δεκαετία του ’80 είχε τους μισούς κατοίκους απ’ ότι τώρα, αλλά τα τετραπλάσια σινεμά, χειμώνα και καλοκαίρι.

Το χειμώνα κάθε γωνιά και σινεμά. Και το καλοκαίρι, κάθε ταράτσα. Η βόλτα στο σινεμά ήταν το σύνηθες μεταξύ των άλλων τρόπος διασκέδασης για τους πατρινούς κάθε ηλικίας.

Πήγαινες στην πλατεία Όλγας (τότε, πλατεία Εθνικής Αντίστασης σήμερα) για να δεις τι ταινία παίζει το Άστυ. Αν δεν σ’ άρεσε, περπατούσες ως την Αγίου Νικολάου, στο Ιντεάλ. Κι αν ούτε κι εκεί, τραβούσες προ την Γούναρη. Κάποιο έργο καλό θα έβρισκες. Στο Πάνθεον, στο Ελπίς, στην Υψηλάντου ή στο Παλλάς. Κι ακόμα πιο πάνω, στην Ομόνια, στο Σινέ Ομόνοια. Δε μπορεί, θα έβρισκες σίγουρα καλή ταινία. Κι αν όχι; Υπήρχαν και σινεμαδάκια παραέξω. Στην Αγία Τριάδα, στα Ζαροχυχλέικα, παντού!

Τώρα όμως; Μόλις ένα –δυο κι αυτά μισοάδεια. Δύσκολοι καιροί για το «πανί». Το Netflix φταίει άραγε; Ή μήπως το ίντερνετ, το κινητό; Μήπως τίποτε απ’ όλα αυτά; Ρωτώντας νέα παιδιά, συνειδητοποίησα ότι πηγαίνουν σινεμά μόνο αν φέρει κάποια ταινία που θέλουν να την δουν και δεν την έχει το Netflix. Αλλά επιμένω, δεν φταίει μόνο αυτό. Γιατί τότε δεν πηγαίναμε σινεμά μόνο για την ταινία. Ήταν η ιεροτελεστία, η βόλτα που άρεσε. Άρα, το πρόβλημα είναι η ψυχολογία της εποχής. Μια ψυχολογία επηρεασμένη από την ταχύτητα, έτσι όπως «τρέχουν» όλα, και «ντυμένη» με το άγχος της καθημερινότητας. Που δεν αφήνει περιθώρια χαλάρωσης. Αυτό είναι που πρέπει να αλλάξουμε. Κι αυτό να διεκδικήσουν οι νεότεροι για τις ζωές τους…

 

Δείτε το δημοσιευμένο ρεπορτάζ της εφημερίδας:

21 4

You may also like

Comments are closed.