Το τελευταίο διάστημα, το πολιτικό σκηνικό κατακλύζεται από συζητήσεις, ημερίδες και εκδηλώσεις γύρω από την «προοδευτική διακυβέρνηση». Παλιοί και νέοι πολιτικοί, ακαδημαϊκοί και συγγραφείς αναλύουν το όραμα, τους στόχους και τα εμπόδια αυτού του εγχειρήματος, αναζητώντας έναν νέο οδικό χάρτη για τη χώρα. Ωστόσο, το κρίσιμο ερώτημα παραμένει: αγγίζουν αυτές οι αναζητήσεις την κοινωνία ή εξαντλούνται στους τοίχους των συνεδριακών αιθουσών;
Η πραγματική πρόκληση για κάθε προοδευτικό αφήγημα δεν είναι η θεωρητική συμφωνία μεταξύ των «πεπεισμένων» που ήδη συμμετέχουν, αλλά η ουσιαστική κινητοποίηση εκείνων που απέχουν συνειδητά. Αν οι συζητήσεις αυτές δεν καταφέρουν να συγκινήσουν τους νέους ανθρώπους και τους απογοητευμένους πολίτες οι οποίοι έχουν γυρίσει την πλάτη στο πολιτικό σύστημα τα τελευταία χρόνια, τότε μιλάμε απλώς για μια διεργασία «εσωτερικής κατανάλωσης».
Όταν το ακροατήριο αποτελείται αποκλειστικά από ήδη ενεργά κομματικά στελέχη ή νοσταλγούς του παρελθόντος που ονειρεύονται μια πολιτική παλινόρθωση, η συζήτηση χάνει νομοτελειακά τη μεταμορφωτική της δύναμη.
Η έλλειψη «νέου αίματος» μετατρέπει τον διάλογο σε μια στείρα άσκηση επί χάρτου, αποκομμένη από τον παλμό του δρόμου. Προκειμένου το νέο όραμα να περάσει στο DNA της κοινωνίας, απαιτούνται καθαρά, ειλικρινή μηνύματα ουσίας και όχι ξύλινος λόγος ή ανακύκλωση προσώπων και ιδεών που δοκιμάστηκαν στο παρελθόν.
Η προοδευτική διακυβέρνηση δεν μπορεί να είναι μια ελιτίστικη θεωρητική αναζήτηση. Ή θα γίνει ένα ζωντανό, συμπεριληπτικό κίνημα που θα γεννήσει ελπίδα και θα απαντήσει στις σύγχρονες αγωνίες της καθημερινότητας, ή θα καταγραφεί ως μια ακόμη χαμένη ευκαιρία, περιορισμένη σε ένα κλειστό κλαμπ διανοουμένων και πολιτικών από τα παλιά.
Καλόπιστα το επισημαίνουμε διότι οι ομιλούντες θα πρέπει να το έχουν ως στόχο, να κεντρίσουν το ενδιαφέρον όσων ΔΕΝ συμμετέχουν, ΔΕΝ ασχολούνται με τα κοινά πιστεύοντας πως… όλοι και όλα είναι το ίδιο.
