Η ΙΔΕΑ ΓΙΑ ΥΙΟΘΕΤΗΣΗ του γερμανικού μοντέλου εκλογής των βουλευτών, το οποίο συνδυάζει εκλογή στη Βουλή είτε μέσω λίστας, είτε σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, απασχόλησε για πρώτη φορά σοβαρά τον δημόσιο διάλογο το 2007. Ξεχάστηκε για λίγο και επανήλθε το φθινόπωρο του 2009.
ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ η συζήτηση άνοιξε, εμμέσως ή αμέσως, απ’ την πλευρά του Γιώργου Παπανδρέου. Οι υποστηρικτές του γερμανικού μοντέλου εστίαζαν στην ανάγκη εξορθολογισμού της σχέσης εκλογέα – εκλεγόμενου, στην εξάλειψη της πελατειακής αντίληψης που διέπει από άκρου εις άκρον το πολιτικό μας στερέωμα, στην ισχυρότερη αντιπροσώπευση των τοπικών κοινωνιών αλλά και στην ισχυρότερη λογοδοσία.
ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΟΔΑ, ΥΠΗΡΧΑΝ φωνές που έλεγαν -όχι αδίκως- ότι με αυτό το μοντέλο ενισχύεται ακόμη περισσότερο η παντοδυναμία των κομματικών ηγεσιών, παύει κάθε υποψία κριτικής προς τις ηγεσίες καθώς αυτό θα σημαίνει αυτομάτως «αποκεφαλισμό», αποδυναμώνεται ο πλουραλισμός και η πολυφωνία στο εσωτερικό των κομμάτων και ούτω καθεξής.
Η ΑΛΗΘΕΙΑ, ΠΑΝΤΩΣ, με αφορμή και την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, είναι ότι χρειάζονται τομές στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος ώστε να πάψει η σχεδόν συναλλακτική σχέση που συνδέει και σήμερα πολλούς εκλογείς με τους βουλευτές τους.
Η ΟΛΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ των τελευταίων εβδομάδων θα έχει νόημα δε όταν θα έχει και αποτέλεσμα. Δηλαδή, αποφασισμένες, συμφωνημένες θεσμικές παρεμβάσεις που θα κονταίνουν το ρουσφέτι και τις βουλευτικές πλαγιοκοπήσεις και θα εδραιώνουν την αξιοκρατία και τη διαφάνεια.
ΟΜΩΣ, ΠΛΑΙ Σ’ ΟΛΗ αυτή τη συζήτηση, έχουν δίκιο και εκείνοι που παρεμβαίνουν ισχυριζόμενοι ότι τελικά ο ενταφιασμός της λογικής του ρουσφετιού, η αναστήλωση της αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος και η καταπολέμηση της αδιαφάνειας και της διαφθοράς, θα επιτευχθούν όταν θα έχει απομονωθεί και η λογική του «χεράτα», όπως την μάθαμε πρόσφατα.
ΔΗΛΑΔΗ, Η ΧΕΙΡΟΚΙΝΗΤΗ (manual, λένε οι πληροφορικάριοι) παρέμβαση σ’ ένα αυτοματοποιημένο σύστημα διαδικασιών, καταγραφών, εγγραφών, ελέγχων, προστίμων, μοριοδοτήσεων κ.λπ. Όσο, η ψηφιοποίηση της λειτουργίας κάθε πτυχής των κρατικών λειτουργιών και η θωράκιση της δεν θ’ αφήνουν χαραμάδες να παρέμβει ανθρώπινο χέρι, τόσο θα περιορίζεται η δυνατότητα του «χεράτα», του ρουσφετιού δηλαδή.
ΑΡΑ, ΜΙΛΑΜΕ για δυο διαφορετικούς δρόμους -νέο σύστημα εκλογής των βουλευτών, ψηφιοποίηση των κρατικών λειτουργιών- που μπορούν συν τω χρόνω να ενισχύσουν τον ρόλο και το κύρος των πολιτικών και κυρίως ν’ αναβαθμίσουν τις πολιτικές λειτουργίες.
ΠΙΘΑΝΟΤΑΤΑ ΕΤΣΙ, σε μια Ελλάδα του μακρινού μέλλοντος, ο πολιτικοί μας να μην σπαταλούν απίστευτες ώρες αντιπαράθεσης, αλληλοκατηγοριών και αλληλοκαταγγελιών στην Βουλή, όπως συμβαίνει σήμερα με ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές κ.λπ., αλλά να διασταυρώνουν τα ξίφη τους για πιο δημιουργικά πράγματα όπως, φέρ’ ειπείν, πως θα γίνει αυτός ο τόπος καλύτερος.
