ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ δεν έχουν καν οριστεί, ωστόσο η πολιτική συζήτηση κινείται ήδη στον αστερισμό της επόμενης μέρας. Τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων μετατρέπονται σε ποσοστά, τα ποσοστά σε έδρες και οι έδρες σε πιθανούς κυβερνητικούς συνασπισμούς.
ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΜΙΑ από τις πιο πρόσφατες μετρήσεις. Αυτή της Marc που παρουσιάστηκε την Πέμπτη. Δίνει στη Νέα Δημοκρατία 31% στην εκτίμηση ψήφου, στην ΕΛΑΣ 16% και στο ΠΑΣΟΚ στο 11,5%. Οι αριθμοί αυτοί -όπως και όλων των δημοσκοπήσεων- ασφαλώς δεν συνιστούν εκλογικό αποτέλεσμα. Είναι εν τούτοις αρκετοί ώστε να πυροδοτήσουν μια δισεπίλυτη άσκηση πολιτικής αριθμητικής.
ΚΑΙ ΕΔΩ ΞΕΚΙΝΑ η ακατάπαυστη σεναριολογία. Το πρώτο σενάριο αναφέρεται στην μάλλον άπιαστη αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας. Η οποία χρειάζεται πολύ υψηλή επίδοση, περιορισμένο αριθμό κομμάτων που θα ξεπεράσουν το όριο του 3% και θα μπουν στη Βουλή και κυρίως μια κυβερνητική παράταξη ικανή άμεσα ν’ ανασυνταχθεί ώστε το απίθανο -ή ανέφικτο- να γίνει πιθανό.
ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΕΝΑΡΙΟ είναι η συμμαχία Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ. Μαθηματικά, πρόκειται για πιθανή λύση. Πολιτικά, είναι ακόμη περισσότερο ανεδαφική απ’ την αυτοδυναμία της Ν.Δ. Θα απαιτούσε από δύο κόμματα που έχουν μάθει να πολιτεύονται αντιπαραθετικά να συμφωνήσουν όχι μόνο να συγκυβερνήσουν, αλλά και να συμπέσουν σε κοινές πολιτικές στοχοθεσίες -για την οικονομία της συζήτησης παραβλέπουμε τη συνεδριακή απόφαση του ΠΑΣΟΚ.
ΤΡΙΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ. Το δεξιότερο. Δηλαδή το σενάριο μιας εξίσου απίθανης συνεργασίας της Νέας Δημοκρατίας με κόμματα της «δεξιάς πολυκατοικίας» πλην του κόμματος Σαμαρά. Οι αριθμοί μπορεί να το επιτρέψουν. Η πολιτική, όμως, έχει διαφορετικούς κανόνες από την αριθμητική. Μια τέτοια επιλογή θα δοκίμαζε, πέραν όλων των άλλων, τη φυσιογνωμία της Νέας Δημοκρατίας.
ΣΕΝΑΡΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ. Συγκυβέρνηση ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ. Περισσότερο πιθανό από τα προηγούμενα τρία σενάρια λένε οι πολιτικοί αναλυτές. Υπό την αίρεση ότι ένα από τα δυο κόμματα θα ξεπεράσει το 25%. Θα καταφέρει δηλαδή να πάρει το μπόνους των 20 εδρών. Ομοίως, για την οικονομία της συζήτησης παραβλέπουμε τις αντιστάσεις που υπάρχουν στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ σε μια τέτοια προοπτική.
ΔΥΟ ΑΚΟΜΑ ΣΕΝΑΡΙΑ. Επί του παρόντος ανάξια λόγου. Σενάριο συμμαχίας ΠΑΣΟΚ – Σαμαρά (οι αριθμοί δεν βγαίνουν…) και το σενάριο Σιακαντάρη. Δηλαδή, η πιθανότητα της μεγάλης συμμαχίας Νέας Δημοκρατίας,
ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ, υπό το φόβο ή την ανάγκη αναχαίτισης μιας ανέλπιστης -μη διαφαινόμενης για την ώρα- εξακόντισης της ακροδεξιάς και στην Ελλάδα.
ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΩΣ παραμένει και το σενάριο των δεύτερων εκλογών εάν οι διερευνητικές εντολές αποδειχθούν άκαρπες. Η κάλπη, τότε, δεν θα κρίνει μόνο ποιος κέρδισε αλλά και ποιος απέτυχε να συνεννοηθεί.
ΑΥΤΑ ΛΕΕΙ η αριθμητική των κομματικών επιτελείων. Υπάρχει και η αριθμητική των πολιτών. Αυτή έχει ακόμη πιο περίπλοκες και δισεπίλυτες ασκήσεις. Ασκήσεις στο σούπερ μάρκετ, στο πρατήριο καυσίμων, στον λογαριασμό του ενοικίου και του ρεύματος. Ο πληθωρισμός αυξήθηκε τον Αύγουστο στο 3,8% από 3,4% τον Ιούλιο ενώ η ακρίβεια εξακολουθεί να γονατίζει την πλειονότητα των νοικοκυρών, ειδικά σε μήνες πολυδάπανους όπως αυτός που διανύουμε. Χωρίς να υπάρχει φως ότι κάτι θ’ αλλάξει σύντομα.
