Με εμπειρία σχεδόν 40 ετών στον χώρο της ανακύκλωσης, ο Πέτρος Χριστόπουλος γνωρίζει από “πρώτο χέρι” γιατί η Ελλάδα παραμένει ουραγός στη διαχείριση απορριμμάτων. Σε μια εκ βαθέων συζήτηση με την “Πολιτεία“, καταθέτει τους προβληματισμούς του, καταγγέλλει τα κακώς κείμενα και προτείνει λύσεις:

Ερ: Κύριε Χριστόπουλε, ασχολείστε με την ανακύκλωση από το 1982. Πώς βλέπετε την κατάσταση σήμερα, μετά από τόσα χρόνια προσπαθειών;

Απ: «Είναι απογοητευτικό. Ενώ έχουν περάσει δεκαετίες, η ανακύκλωση παραμένει ένα ζήτημα που αφορά λίγους, ενώ θα έπρεπε να είναι υπόθεση όλων μας. Και ξέρετε γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί το σύστημα, με έναν τρόπο σχεδόν επιδεικτικό, σου δείχνει ότι όποια προσπάθεια και να κάνεις για το περιβάλλον, ό,τι χτίσεις με κόπο, θα στο καταστρέψει. Σου κόβει τα φτερά αντί να σου δώσει ώθηση».

«Ο κόσμος μας φέρνει ανακυκλώσιμα υλικά με δικά του έξοδα, ενώ θα μπορούσε να κερδίζει χρήματα για να πάρει ώθηση», τονίζει ο έμπειρος επαγγελματίας Πέτρος Χριστόπουλος

Ερ: Μπορείτε να γίνετε πιο συγκεκριμένος; Ποια είναι τα βασικά εμπόδια που συναντά ένας πολίτης που θέλει να ανακυκλώσει σωστά;

Απ: «Πάρτε για παράδειγμα τον νόμο για την πώληση ανακυκλώσιμων υλικών. Σου απαγορεύει να πουλήσεις υλικά ως ιδιώτης πάνω από τρεις φορές! Το θεωρεί παράβαση και σε υποχρεώνει να ανοίξεις βιβλία στην εφορία. Αντί να δώσει κίνητρο στον πολίτη να μαζέψει και να φέρει τα υλικά, τον μπλέκει σε γραφειοκρατία και φορολογικές υποχρεώσεις. Ποιος θα το κάνει; Κανείς».

Ερ: Αναφέρατε επίσης ζητήματα με τα υλικά που παράγονται…

Απ: «Ακριβώς. Κυκλοφορούν στην αγορά προϊόντα, όπως συγκεκριμένες καρέκλες γραφείου, από πλαστικό που δεν ανακυκλώνεται. Η εταιρεία τι κάνει; Πληρώνει απλά το πρόστιμο και συνεχίζει να την παράγει κανονικά! Ή υπάρχουν υλικά που ανακυκλώνονται μόνο στο εξωτερικό, ή η τιμή τους είναι τόσο χαμηλή που δεν συμφέρει κανέναν να τα μαζέψει, οπότε καταλήγουν όλα στη χωματερή. Είναι ντροπή».

Ερ: Υπάρχει η αίσθηση ότι πολλά υλικά, ακόμα και αν μπουν στον μπλε κάδο, δεν ανακυκλώνονται τελικά. Ισχύει;

Απ: «Δυστυχώς, ναι. Πολλές φορές, οι εταιρείες ανακύκλωσης συστεγάζονται ή λειτουργούν στον ίδιο χώρο με τα απορρίμματα. Έτσι, με μεγάλη ευκολία, τα ανακυκλώσιμα καταλήγουν στα ΧΥΤΑ (Χώρους Υγειονομικής Ταφής). Βλέπουμε την αξία των υλικών να πέφτει στοχευμένα. Γιατί; Γιατί κάποιοι θέλουν να μην ασχολείται κανείς, ώστε να πάρουν εργολαβία τα απορρίμματα. Είναι ένα παιχνίδι συμφερόντων».

Ερ: Εσείς, ως άνθρωπος της αγοράς, τι προτείνετε; Ποια είναι η λύση;

Απ: «Η λύση είναι απλή. Αντί να πετάνε εκατομμύρια σε καμπάνιες και διαφημιστικά σποτ που δεν έχουν αποτέλεσμα, ας δώσουν αυτά τα χρήματα για να επιδοτήσουν την τιμή των ανακυκλώσιμων υλικών».

Ερ: Δηλαδή;

Απ: «Να σας δώσω ένα παράδειγμα. Σήμερα, το πλαστικό μπουκάλι (PET) έχει αξία 0,07€ το κιλό. Με τέτοια τιμή, είναι λογικό να πάει στα σκουπίδια. Αν όμως υπήρχε επιδότηση ώστε να φτάσει το 1€ ή τα 2€ το κιλό, σας υπογράφω ότι το 80% θα πήγαινε στις μονάδες ανακύκλωσης. Το ίδιο και με το χαρτί. Από 0,04€ που είναι σήμερα, αν πήγαινε στο 0,20€ με επιδότηση, θα σώζαμε τόνους χαρτιού».

Ερ: Άρα, το κλειδί είναι το οικονομικό κίνητρο για τον πολίτη;

Απ: «Ακριβώς. Διατηρώ μονάδα διαχείρισης αποβλήτων στο ΒΙΟΠΑ Γλαύκου. Βλέπω κόσμο να έρχεται και να μου φέρνει υλικά δωρεάν, ουσιαστικά μπαίνοντας μέσα, χρεώνοντας τον εαυτό του με βενζίνες. Αν αυτός ο άνθρωπος πληρωνόταν για τον κόπο του, θα μπορούσε με αυτά τα χρήματα να καλύψει τα κοινόχρηστά του, τα καύσιμά του, το σούπερ μάρκετ του. Πρέπει να καταργηθεί ο νόμος-κόφτης των τριών πωλήσεων και να δοθεί κίνητρο. Ο πολίτης πρέπει να έχει κέρδος και τα ανακυκλώσιμα να έχουν αξία. Μόνο έτσι θα δούμε «άσπρη μέρα» στην ανακύκλωση».

ΑΧΑΪΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ / ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ