ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ότι εδώ και κάμποσους μήνες η πολιτική συζήτηση περιστρέφεται γύρω απ’ το ίδιο επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Απ’ την αστάθμητη -για την ώρα- επίδραση που θα έχουν τα νέα κόμματα (Καρυστιανού, Τσίπρας, πιθανόν και Σαμαράς) στην διαμόρφωση των πολιτικών συσχετισμών.
ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΑΝΑΛΥΤΕΣ, επιτελείς κομμάτων, δημοσιογράφοι, δημοσκόποι και γενικώς όσοι με κάποιο τρόπο έχουν δημόσιο λόγο προσπαθούν να βάλουν σε μια τάξη τα δεδομένα που γεννά ο εν εξελίξει και διογκούμενος νέος κομματικός πολυκερματισμός.
ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΟΝΟ ΑΠ’ ΤΙΣ ερωτήσεις που συνοδεύουν όλη αυτή την νέα πραγματικότητα: Πόση ζημιά θα κάνει ο Τσίπρας στο ΠΑΣΟΚ; Τι επίπτωση θα έχει στην εκλογική δυναμική της Νέας Δημοκρατίας το κόμμα Καρυστιανού και φυσικά το κόμμα Σαμάρα; Θα παραμείνει «εν ζωή» ο ΣΥΡΙΖΑ; Θα «τραυματιστούν» ή θα ευνοηθούν ο Βελόπουλος και η Κωνσταντοπούλου; Θα επωφεληθεί το ΚΚΕ;
ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΕΥΛΟΓΕΣ που όμως ξεπερνούν μια άλλη βασικότερη; Γιατί δημιουργούνται νέα κόμματα; Η βεντάλια των απαντήσεων έχει τεράστια ακτίνα. Ξεκινά απ’ το «γιατί όχι;» ή το «γιατί να μη δημιουργηθούν;» και φτάνουν ως την εξήγηση ότι οι νέοι σχηματισμοί υπηρετούν είτε τις προσωπικές στοχοθεσίες όσων τους ιδρύουν, είτε έρχονται να καλύψουν ένα κενό πολιτικής εκπροσώπησης και έκφρασης μεγάλων ή μικρότερων τμημάτων της κοινωνίας.
ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ, ΔΕΝ ΜΑΣ πέφτει λόγος. Ο καθένας έχει το δικαίωμα, εφ’ όσον βρει τουλάχιστον 200 πρόθυμους να υπογράψουν την ιδρυτική διακήρυξη ενός νέου φορέα, να καταθέσει την διακήρυξη μαζί με τις 200 υπογραφές και μια ιδρυτική δήλωση στον Άρειο Πάγο και ιδού το νέο κόμμα.
ΟΜΩΣ, Η ΔΕΥΤΕΡΗ παράμετρος, αυτής τη ελλειμματικής πολιτικής εκπροσώπησης μεγάλου μέρους της κοινωνίας -αν ισχύει, που ισχύει…- είναι πολύ σοβαρότερη. Και αντί να προσθαφαιρούμε ποσοστά και να διαγκωνιζόμαστε σ’ εκτιμήσεις και προβλέψεις, θα έπρεπε ν’ αναζητούμε απαντήσεις σε πολύ θεμελιώδη ερωτήματα, όπως για παράδειγμα, τι είναι αυτό που σήμερα διαταράσσει τη σχέση εμπιστοσύνης πολιτών και θεσμών;
Ή ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, ποιοι είναι λόγοι που οι περισσότεροι πολίτες και ιδίως οι νέοι άνθρωποι έχουν χάσει σχεδόν κάθε πίστη σε συλλογικούς αγώνες και θεωρούν την πολιτική οργάνωση και δράση ως χάσιμο χρόνου.
Ή ΑΚΟΜΑ ΑΚΟΜΑ, γιατί η μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων σήμερα -7 στους 10 λένε οι μετρήσεις- αισθάνεται απαισιοδοξία, ματαίωση, ανασφάλεια, άγχος, θυμό αλλά και φυσική κόπωση (αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι ένας στους δυο, το 55%, λέει ότι έχει εγκλωβιστεί σε μια κατάσταση burnout).
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΑΘΡΟΙΖΟΝΤΑΙ σε μια γενικευμένη αποκαρδίωση («ξενέρωμα» θα το έλεγαν οι νεότεροι) και σε μια διάψευση που έχει αντίκτυπο και στις πολιτικές ισορροπίες. Η απογοήτευση οδηγεί σε απόρριψη, η απόρριψη σε αίσθημα παρακμής και όλα αυτά σε μια εν πολλοίς αψυχολόγητη στάση που αν ευνοεί κάποιους αυτοί βρίσκονται σίγουρα στα άκρα του πολιτικού φάσματος.
ΠΙΘΑΝΟΝ, ΑΥΤΑ είναι ζητήματα σπουδαιότερα απ’ τις όποιες συγκυριακές αναλογίες βγάζουν τα γκάλοπ. Ζητήματα που θα έπρεπε να έχουν κυριαρχική θέση στο δημόσιο διάλογο ώστε να δούμε τελικά ποια κόμματα, νέα ή παλιά, έχουν απαντήσεις και ποιες είναι αυτές. Αλλά πολύ φοβούμαστε ότι είναι και μια συζήτηση που δεν θα γίνει ποτέ.
