Η επιθυμία του Donald Trump να αγοράσει τη Γροιλανδία μπορεί να ακούγεται εξωφρενική, αλλά δεν είναι κάτι ανήκουστο. Στην πραγματικότητα, είναι κάτι μάλλον συνηθισμένο στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Όπως σημειώνει η UniCredit σε ανάλυσή της, οι αγορές γης από άλλα κράτη –συχνά ευρωπαϊκά- είναι αρκετά συχνές.
Η ιδέα του Trump ευθυγραμμίζεται με τουλάχιστον 200 χρόνια αμερικανικής επέκτασης και έχει ως κίνητρο την εδαφική ασφάλεια και την εξασφάλιση πρόσβασης σε εμπορικές οδούς και φυσικούς πόρους.
Όπως δείχνουν τα στοιχεία της UniCredit, από την κήρυξη της αμερικανικής ανεξαρτησίας, το 1776, οι πέντε στις εννέα εδαφικές επεκτάσεις των ΗΠΑ συνέβησαν μέσω αγορών, ενώ μόλις οι δύο μέσω πολέμων.
Με την αγορά της Λουιζιάνα από τη Γαλλία, το 1803, οι ΗΠΑ εξασφάλισαν τον έλεγχο του κρίσιμου ποταμού Μισισιπή και του λιμανιού της Νέας Ορλεάνης, ενώ σχεδόν διπλασίασαν το μέγεθος της χώρας τους τότε (σήμερα, τα εδάφη που αγοράστηκαν με αυτή τη συμφωνία αντιστοιχούν στο 26% της συνολικής έκτασης των ΗΠΑ).
Οι εξαγορές της Φλόριντα το 1819 και του Τέξας το 1845 (καθώς και η απόκτηση εδαφών στον Νότο έπειτα από τον Μεξικανικό Πόλεμο του 1848), είχαν ως βασικό κίνητρο την ασφάλεια των ΗΠΑ απέναντι στην Ισπανία και το Μεξικό.
Η αγορά πρόσθετων εδαφών από το Μεξικό, κατόπιν διαπραγματεύσεων του προέδρου James Gadsden το 1853, στόχευε στην ενίσχυση της διασύνδεσης με τον σιδηρόδρομο προς τον Ειρηνικό.
Το 1864, η αγορά της Αλάσκας από την Ρωσική Αυτοκρατορία έγινε λόγω των ανησυχιών της τελευταίας ότι ο βασικός της αντίπαλος, η Βρετανία, θα καταλάμβανε την περιοχή.
Η ανατροπή της μοναρχίας στην Χαβάη και η προσάρτησή της το 1898 εξασφάλισε στις ΗΠΑ πρόσβαση σε σημαντική παραγωγή ζάχαρης, ενώ ακολούθησε η προσάρτηση του Πουέρτο Ρίκο, του Γκουάμ και των Φιλιππίνων, με αποτέλεσμα τη σημαντική ενίσχυση του διεθνούς αποτυπώματος των ΗΠΑ.
Αυτή η εποχή εδαφικής επέκτασης κορυφώθηκε το 1917, όταν σύμφωνα και με το Δόγμα Μονρόε, η αμερικανική κυβέρνηση εξαγόρασε τις Δανικές Δυτικές Ινδίες –τις σημερινές Αμερικανικές Παρθένους Νήσους- από τη Δανία.
Κατόπιν τούτων, η UniCredit τονίζει ότι το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τη Γροιλανδία δεν είναι κάτι νέο, αλλά χρονολογείται από το 1868, όταν ο υπουργός Εξωτερικών William Seward εξέφρασε ενδιαφέρον για την αγορά τόσο της Γροιλανδίας, όσο και της Ισλανδίας, που τότε βρισκόταν επίσης υπό τον έλεγχο της Δανίας. Από τότε, το αμερικανικό ενδιαφέρον οφειλόταν στους φυσικούς πόρους του νησιού.
Σήμερα, γνωρίζουμε ότι η Γροιλανδία φιλοξενεί έναν τεράστιο πλούτο φυσικών πόρων, με κοιτάσματα ζωτικής σημασίας για την οικονομία του 21ου αιώνα, όπως χαλκού, χρυσού, γραφίτη, σιδηρομεταλλεύματος, μολύβδου, μολυβδαινίου, νικελίου, σπάνιων γαιών, αργύρου, τιτανίου, ουρανίου και ψευδαργύρου, καθώς και μεγάλα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Εκτός από τους φυσικούς πόρους, η στρατηγική σημασία της Γροιλανδίας για τις ΗΠΑ έγκειται στην γεωγραφική θέση της, καθώς το λιώσιμο των πάγων ανοίγει νέες και συντομότερες εμπορικές οδούς που συνδέουν τη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και την Ασία.
Για τη UniCredit, οι βλέψεις των ΗΠΑ στη Γροιλανδία, έπειτα και από την ανατροπή του Nicolás Maduro στη Βενεζουέλα, μαρτυρά την αποφασιστικότητα των ΗΠΑ να διασφαλίσουν την κυριαρχία τους στο δυτικό ημισφαίριο.
