ΠΑΤΡΑ - Δ. ΕΛΛΑΔΑΠΟΛΙΤΕΙΑ

Θανάσης Ζησιμόπουλος: Αναξιοποίητος ο «θησαυρός» των Ελλήνων της διασποράς

zisimopoulos
Ένας διαπρεπής Αχαιός, με χρόνια στην ομογένεια, μιλά στην «Πολιτεία» για το 1821 αλλά και για το «μέτρο» που αναπόφευκτα θα μάς «κληροδοτήσει» ο κορωνοϊός.

Του Αχιλλέα Ροδίτη

Ο καταγόμενος απ’ τα Καλάβρυτα Θανάσης Ζησιμόπουλος είναι μια από τις εξέχουσες προσωπικότητες της ομογένειας στην Αμερική. Σπούδασε Χημικός Μηχανικός στο Πολυτεχνείο της Νέας Υόρκης αλλά και διετέλεσε για 12 χρόνια διευθυντής του Εθνικού Κήρυκα της Νέας Υόρκης, ανταποκριτής Ηνωμένων Εθνών της ΕΡΤ, της «Ελευθεροτυπίας» και ραδιοφώνων, ενώ ίδρυσε το COSMOS FM των ΗΠΑ.

Χρόνια τώρα έχει γυρίσει στην πατρίδα προσφέροντας τη γνώση του ως Διευθυντής Προγραμμάτων του ιδρύματος Κόκκαλη και Γενικός Διευθυντής του Τεχνολογικού Ερευνητικού Ινστιτούτου ΑΙΤ, ενώ διετέλεσε και σύμβουλος επικοινωνίας του πρώην δημάρχου Αθηναίων Γιώργου Καμίνη.

Οι απόψεις του έχουν τεράστια σημασία. Ιδίως για το πώς η περιοχή μας, η Αχαΐα, θα μπορούσε να αξιοποιήσει τον κατά τον ίδιο «αναξιοποίητο Εθνικό Θησαυρό» του επιστημονικού και επιχειρηματικού δυναμικού του Απόδημου Ελληνισμού. Αλλά και για το τι μπορεί να αλλάξει με το δικαίωμα ψήφου των ομογενών από τις επόμενες εθνικές εκλογές. Διότι οι Ομογενείς είναι ένα σύνολο πλούτου που η πατρίδα μοιάζει να έχει αποκόψει από τα ενδιαφέροντά της.

Η συνέντευξη:

Ερ. Πιστεύετε ότι εμείς στη Δυτική Ελλάδα, και την Αχαΐα ειδικότερα, έχουμε αξιοποιήσει το ‘εργαλείο’ των ομογενών όσο θα έπρεπε και όσο θα μπορούσαμε;

Απ. Σήμερα οι εποχές έχουν αλλάξει. Είναι πολύ δύσκολο να βρεις τρόπους να αξιοποιήσεις τον Απόδημο Ελληνισμό όπως γινόταν στα δύσκολα χρόνια της πατρίδας. Χρειάζεται άλλη προσέγγιση, διότι δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι, πλέον, έχουμε τις νέες γενιές των αποδήμων, που δεν έχουν τα βιώματα των γονιών τους στις γενέτειρές τους. Έτσι το να τους καλέσεις να φτιάξουν μια πλατεία, μια Εκκλησία στο χωριό των γονιών τους είναι εκτός των ενδιαφερόντων τους.

Ερ. Πώς θα μπορούσε να γίνει μια τέτοια αξιοποίηση και σε πάνω σε ποιον τομέα; Τι θα προτείνατε εσείς, για παράδειγμα;

Απ. Νομίζω ότι πρέπει να αναπτυχθούν σχέσεις αμφίδρομες με σύγχρονη αντίληψη. Η Μητρόπολη πρέπει να δει τον Απόδημο Ελληνισμό στην εθνική του διάσταση. Πρέπει να δει τα δικά τους θέματα πρωτίστως, θέματα που αφορούν τα κοινοτικά τους σχολεία, τη γλώσσα, τον ελληνικό πολιτισμό και την διατήρηση της παράδοσης. Να φροντίσει αυτά τα ζητήματα με ειλικρινές ενδιαφέρον στο πλαίσιο του εφικτού ασφαλώς και στη συνέχεια να αναπτύξει ειδικά προγράμματα φιλοξενίας και ανταλλαγής προγραμμάτων. Έτσι ώστε να επιτύχει τη σύνδεση με τις ρίζες τους. Πολύ βασικό αυτό. Επίσης, πρέπει να τους δοθεί η ευκαιρία να φανούν χρήσιμοι στον τόπο των γονιών τους, ζητώντας τους να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε τομείς των γνωστικών τους αντικειμένων και ενδιαφερόντων, διοργανώνοντας συνέδρια και Θερινά Σχολεία, σε τόπους όπως η Ολυμπία, οι Δελφοί κ.λπ. Σήμερα, το επιστημονικό και επιχειρηματικό δυναμικό του Απόδημου Ελληνισμού είναι αναξιοποίητος Εθνικός θησαυρός.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΨΗΦΟΥ

Ερ. Από τις επόμενες εθνικές εκλογές, οι ομογενείς μας θα μπορούν να ψηφίσουν. Τι σημαίνει αυτό για έναν ομογενή; Άραγε υπάρχει ενδιαφέρον από τους ομογενείς; Και επιπρόσθετα, πιστεύετε ότι είναι ενημερωμένοι όσο θα έπρεπε από την ελληνική Πολιτεία;

Απ. Τεράστιο ζήτημα αυτό. Ασφαλώς και τιμά τους απόδημους να έχουν λόγο για τα πράγματα της χώρας μας και τους φέρνει ένα βήμα πιο κοντά μας. Όμως, ο Απόδημος Ελληνισμός δεν είναι ένα πράγμα. Είναι πολυδιάστατη και πολυεπίπεδη η πραγματικότητα. Έχουμε τους πολύ πρόσφατους μετανάστες, λόγω της οικονομικής κρίσης, πανεπιστημιακού επιπέδου, οι οποίοι ασφαλώς και πρέπει να έχουν δικαίωμα ψήφου. Έχουμε τους μετανάστες των δεκαετιών 1960, 70, 80, 90 κ.λπ., συνταξιούχοι οι περισσότεροι, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο επιτυχημένοι, όλοι τους όμως λειτουργούν στο πλαίσιο αυτό που λέμε ‘frozen culture’. Δηλαδή σε μια στατική (παγωμένη) πολιτισμική πραγματικότητα, που συνεχίζουν να βλέπουν τη χώρα λίγο καλύτερη απ’ ότι την άφησαν. Έχουν ισχυρή, μέχρι δογματισμού, θα ‘λεγα αντιδραστική άποψη για τα ελλαδικά πράγματα. Σε αυτή την περίπτωση δεν ξέρω πως θα λειτουργήσει το δικαίωμα ψήφου. Έχουμε επίσης και τους απόδημους δεύτερης, τρίτης και τέταρτης γενιάς, οι οποίοι έχουν μια περίεργη σχέση με της Ελλάδα. Τη θεωρούν πατρίδα των προγόνων τους και η δική τους πατρίδα είναι ο τόπος που γεννήθηκαν και ζουν. Είναι υπερήφανοι για την καταγωγή τους όχι διότι συνδέονται απαραίτητα με τον σύγχρονο ελληνισμό, αλλά με το λαμπρό παρελθόν. Είναι αυτό που λέμε «άγονος ιστορισμός». Αντιγράφουμε, δηλαδή, με κακό τρόπο τους Παρθενώνες, δίχως να προσθέτουμε κάτι δικό μας. Δεν νομίζω ότι το δικαίωμα της ψήφου τους αφορά.

«Θα επικαλεστώ το Θουκυδίδη ο οποίος, σε παράφραση, λέει ότι πρόβλημα δεν είναι ο πόλεμος αυτός καθ’ αυτός, αλλά η κοινωνία που μάς παραδίδει».

ΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ ΚΑΙ ΤΑ 200 ΧΡΟΝΙΑ

Ερ. Ως βέρος Καλαβρυτινός που διατηρείτε άρρηκτες σχέσεις με τον τόπο σας, δεν θα μπορούσα να μην ρωτήσω σχετικά με τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση που εορτάζονται σε μια δύσκολη και ιδιαίτερη συγκυρία. Ποιος πιστεύετε πως είναι ο ρόλος των Καλαβρύτων στον εορτασμό; Απ’ όσα σχεδιάστηκαν, τι επικροτείτε και τι όχι σε σχέση με την περιοχή;

Απ. Αυτό που εγώ θεωρώ πολύ σημαντικό να συμβεί είναι να μάθουμε την ιστορία του τόπου μας. Να παύσουν οι ανούσιοι και βλακώδεις τοπικισμοί να επισκιάζουν την ουσία των πραγμάτων. Δεν απέχουν χρονικά πολύ αυτά τα γεγονότα από μας. Είναι ακόμα φρέσκα. Οφείλουμε να μελετήσουμε τον Εθνικό Αγώνα και τους ανθρώπους του, οφείλουμε να εκσυγχρονίσουμε το διδακτικό υλικό στα σχολεία μας και να δώσουμε έμφαση στις πανανθρώπινες αξίες των ηρώων μας και του λαού μας. Να μάθουμε, να σεβαστούμε, επιτέλους, την ιστορία μας και να τη βιώσουμε στην χρήσιμη διάστασή της. Ας κάνουμε οδηγό μας τις αξίες του πρώτου Συντάγματος του έθνους μας που γράφτηκε το 1822! Ας το μελετήσουμε. Ας εμβαθύνουμε για να αντιληφθούμε το μέγεθος του αγώνα των πατεράδων μας για ελευθερία και αξιοπρέπεια. Ας μελετήσουμε τους μεγάλους ποιητές μας, τον Σολωμό, τον Κάλβο, το Λόρδο Βύρωνα, τον Παλαμά. Αν αποτύχουμε σε αυτά, κατά την ταπεινή μου άποψη, όλα τ’ άλλα θα αποδειχτούν …έπεα πτερόεντα!

Ερ. Τι πιστεύετε θα πρέπει να περιμένουμε την επόμενη μέρα της πανδημίας; Ως χώρα αλλά και ως κοινωνία; Ποιες θα είναι οι πληγές του κορωνοϊού και ποιες οι αλλαγές που έφερε στις ζωές μας;

Απ. Θα επικαλεστώ το Θουκυδίδη ο οποίος, σε παράφραση, λέει ότι πρόβλημα δεν είναι ο πόλεμος αυτός καθ’ αυτός, αλλά η κοινωνία που μας παραδίδει. Θα ήθελα να τη δω θετικά αυτή τη ρήση του μεγάλου μας ιστορικού και να ελπίσω ότι κάτι καλό θα βγει από όλη αυτή την παγκόσμια ταλαιπωρία. Θέλω να πιστεύω ότι θα επαναφέρει τον άνθρωπο στην αναζήτηση του μέτρου, διότι αυτό τελικά είχε χαθεί παντελώς μέσα στις κοινωνικές μάζες.

You may also like

Comments are closed.