Ενώ τα φώτα της δημοσιότητας και οι αναλύσεις των ειδικών πέφτουν καθημερινά πάνω στις τιμές της αμόλυβδης και του πετρελαίου κίνησης, μια άλλη «φωτιά» καίει αθόρυβα τις τσέπες χιλιάδων Ελλήνων οδηγών. Πρόκειται για την εξωφρενική και σχεδόν ανεξήγητη για πολλούς αύξηση στην τιμή του υγραερίου κίνησης (AutoGas), η οποία μέσα σε μόλις δύο μήνες κατέγραψε ένα ράλι που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Εκεί που οι οδηγοί είχαν συνηθίσει μια σχετικά σταθερή μέση τιμή κοντά στα 0,80 ευρώ το λίτρο, ξαφνικά είδαν τις αντλίες να αναγράφουν 1,10, 1,20, ακόμα και 1,30 ευρώ σε ορισμένα πρατήρια της Αττικής και της επαρχίας. Αυτή η αύξηση της τάξης του 60% συνέβη μάλιστα πολύ πριν οι πρόσφατες γεωπολιτικές εντάσεις στη Μέση Ανατολή τινάξουν τις διεθνείς τιμές του αργού στον αέρα, γεγονός που γεννά εύλογα ερωτήματα για το πού οφείλεται αυτή η απότομη εκτόξευση και γιατί κανείς δεν φαίνεται να ασχολείται με τη μοίρα των «υγραεριοκίνητων».
Η αόρατη κρίση των οδηγών που επέλεξαν την οικονομία
Η επιλογή του υγραερίου ως εναλλακτικό καύσιμο έγινε από χιλιάδες ιδιοκτήτες ΙΧ τα προηγούμενα χρόνια με έναν και μοναδικό σκοπό: την εξοικονόμηση χρημάτων. Οι οδηγοί αυτοί επένδυσαν σημαντικά ποσά για τη μετατροπή των κινητήρων τους, υπολογίζοντας ότι η τιμή του LPG θα παραμείνει παραδοσιακά κοντά στο μισό της τιμής της βενζίνης. Ωστόσο, η τρέχουσα κατάσταση έχει ανατρέψει πλήρως αυτούς τους υπολογισμούς. Με την τιμή να αγγίζει πλέον το 1,30 ευρώ, το πλεονέκτημα του υγραερίου εξανεμίζεται, αν αναλογιστεί κανείς τη μεγαλύτερη κατανάλωση που παρουσιάζει ο κινητήρας με αυτό το καύσιμο. Οι οδηγοί αυτοί νιώθουν πλέον εγκλωβισμένοι, καθώς βλέπουν το καύσιμο «των φτωχών» να μετατρέπεται σε ένα ακριβό σπορ, την ίδια στιγμή που οι κρατικές επιδοτήσεις και τα Fuel Pass επικεντρώνονται σχεδόν αποκλειστικά στα παραδοσιακά καύσιμα.
Γιατί το υγραέριο «πήρε φωτιά» πριν τη γεωπολιτική κρίση
Το ερώτημα που πλανάται πάνω από την αγορά είναι γιατί το υγραέριο ανέβηκε τόσο πολύ το τελευταίο δίμηνο, δηλαδή κατά τη διάρκεια του Ιανουαρίου και του Φεβρουαρίου του 2026. Η απάντηση κρύβεται σε έναν συνδυασμό παραγόντων που αφορούν τη διεθνή παραγωγή και τη ζήτηση. Το υγραέριο (LPG) είναι ένα παραπροϊόν της διύλισης του πετρελαίου αλλά και της εξόρυξης φυσικού αερίου. Κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών του έτους, οι τιμές του φυσικού αερίου στις διεθνείς αγορές παρέμειναν σε υψηλά επίπεδα λόγω του παρατεταμένου χειμώνα στην Ευρώπη. Καθώς το προπάνιο και το βουτάνιο (τα κύρια συστατικά του LPG) χρησιμοποιούνται κατά κόρον για θέρμανση στις βόρειες χώρες, η αυξημένη ζήτηση περιόρισε τις διαθέσιμες ποσότητες για την κίνηση των οχημάτων, οδηγώντας τις τιμές σε ανοδική τροχιά.
Πολλοί οδηγοί κάνουν το λάθος να πιστεύουν ότι το υγραέριο ακολουθεί μόνο την πορεία του πετρελαίου. Στην πραγματικότητα, η τιμή του LPG είναι στενά συνδεδεμένη με το φυσικό αέριο. Στις αρχές του 2026, η Ευρώπη βρέθηκε αντιμέτωπη με μια νέα ανησυχία για την επάρκεια των αποθεμάτων της, γεγονός που κράτησε τις τιμές του φυσικού αερίου ψηλά. Αυτό συμπαρέσυρε αυτόματα και το υγραέριο. Η έλλειψη εναλλακτικών πηγών ενέργειας για τη βιομηχανία οδήγησε σε στροφή προς το υγραέριο ως καύσιμο ανάγκης, αυξάνοντας τη βιομηχανική ζήτηση και αφήνοντας τον τομέα των μεταφορών να παλεύει με τις υπολειπόμενες ποσότητες σε εξαιρετικά υψηλές τιμές. Είναι μια κλασική περίπτωση όπου η αγορά προτεραιοποιεί τη θέρμανση και τη βιομηχανική παραγωγή, αφήνοντας τον ιδιώτη καταναλωτή να πληρώνει το «μάρμαρο».
Το πρόβλημα της αισχροκέρδειας και η έλλειψη ελέγχων
Πέρα από τους διεθνείς παράγοντες, δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει το ζήτημα των εγχώριων περιθωρίων κέρδους. Επειδή το δίκτυο των πρατηρίων που διαθέτουν υγραέριο είναι πολύ μικρότερο σε σχέση με εκείνα της βενζίνης, ο ανταγωνισμός είναι περιορισμένος. Σε πολλές περιοχές της επαρχίας, η ύπαρξη ενός ή δύο μόνο πρατηρίων με LPG επιτρέπει τη διαμόρφωση τιμών που συχνά ξεπερνούν τη λογική των διεθνών αυξήσεων. Η καταγγελία ότι το υγραέριο έφτασε το 1,30 ευρώ την ώρα που το κόστος εισαγωγής δεν δικαιολογούσε τέτοιο ύψος, δείχνει ότι υπάρχει ένα σοβαρό κενό στους ελέγχους της αγοράς. Οι οδηγοί LPG αισθάνονται ότι το κράτος τους έχει αφήσει στη μοίρα τους, καθώς οι έλεγχοι για την αισχροκέρδεια επικεντρώνονται σχεδόν πάντα στα «κύρια» καύσιμα, αφήνοντας το υγραέριο σε μια γκρίζα ζώνη ασυδοσίας.
