Είναι θετικό το γεγονός ότι γίνεται μια συνεχιζόμενη προσπάθεια να επωφεληθούμε από τον τουρισμό και είναι παραπάνω από ξεκάθαρο ότι η Δυτική Ελλάδα, η Αχαΐα, η Πάτρα έχουν επενδύσει πια σε αυτή την ταυτότητα.
Άλλωστε, ειδικότερα η αχαϊκή πρωτεύουσα έπρεπε να βρει τον νέο της «δρόμο», μετά από μια μακρά ιστορία οικονομικής ακμής που ξεκινά απ’ τα τέλη του προπερασμένου αιώνα με την εξαγωγή της σταφίδας, την ανάπτυξη του εμπορίου και των εισαγωγών-εξαγωγών μέσω Δύσης, περνά από τις αρχές και τα μέσα του προηγούμενου αιώνα με την εδραίωση εργοστασίων και βιοτεχνιών και καταλήγει στην εποχή της αποβιομηχάνισης και του οικονομικού μαρασμού.
Και μοναδικό στήριγμα, απέμεινε το λιμάνι με το πέρασμα τουριστών, τα καλοκαίρια του ’80 και ’90 και οι φοιτητές. Άντε και το καρναβάλι (που και αυτό θέλει πολλή συζήτηση για το πως θα μπορούσε να αξιοποιηθεί περισσότερο ώστε να γίνει υπολογίσιμος στυλοβάτης της τοπικής οικονομίας).
Όμως πέρα από τον τουρισμό, που φυσικά είναι ασφαλής διέξοδος, η ταυτότητα μας πρέπει να ταυτιστεί με την παραγωγή. Ναι, γίνονται προσπάθειες και προς τα εκεί, αλλά πρέπει να φέρουν απτά αποτελέσματα γύρω από το ζητούμενο να (ξανα)παράξουμε πλούτο σε αυτόν τον τόπο.
Ίσως χρειάζεται μεγαλύτερη έμφαση της πολιτικής μας στην υποστήριξη μονάδων εξαγωγής τοπικών προϊόντων ή στην υποστήριξη των επιτευγμάτων στη σύγχρονη τεχνολογία από νέους οι οποίοι δουλεύουν αθόρυβα και τους μαθαίνουμε μόνο αν μια μεγάλη πολυεθνική τους εξαγοράσει. Ή ακόμα, και στην έλευση του φυσικού αερίου, που θα φέρει περισσότερα εργοστάσια στη ΒΙΠΕ Πατρών. Εν ολίγοις, να προσελκύσουμε τουρίστες αλλά σ’ έναν κόσμο που «βράζει» ας δούμε πρώτιστα το τι μπορούμε να παράξουμε.
