Τα πρόσφατα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ αποτυπώνουν μια ιδιαίτερα ανησυχητική πραγματικότητα. Η μείωση των γεννήσεων στη χώρα λαμβάνει πλέον διαστάσεις δομικής κρίσης. Ακόμα και σε περιφερειακό επίπεδο, όπως στη Δυτική Ελλάδα, η καταγραφή 89 λιγότερων γεννήσεων σε σχέση με το προηγούμενο έτος επιβεβαιώνει την καθοδική τροχιά. Παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης, η κοινωνική και πολιτική αντίδραση παραμένει νωχελική. Συμπεριφερόμαστε με απάθεια, σαν να μην υφίσταται πρόβλημα, και αν δεν αντικρίσουμε το ολέθριο αποτέλεσμα στην κορύφωσή του, ο συναγερμός δεν θα σημάνει.
Η κυριότερη ρίζα του προβλήματος είναι ξεκάθαρα οικονομική. Οι νέοι σήμερα καλούνται να σχεδιάσουν το μέλλον τους σε ένα περιβάλλον παρατεταμένης οικονομικής στενότητας. Όταν το μηνιαίο εισόδημα δεν επαρκεί για την κάλυψη των βασικών αναγκών διαβίωσης, η δημιουργία οικογένειας φαντάζει απρόσιτη πολυτέλεια. Παράλληλα, η εργασιακή ανασφάλεια εμποδίζει τη μόνιμη εγκατάσταση. Αναζητώντας δουλειά εντός ή εκτός συνόρων, οι νέοι βρίσκονται σε μια διαρκή ετοιμότητα μετανάστευσης, γεγονός που αποτρέπει κάθε μακροπρόθεσμο προγραμματισμό.
Οι επιστημονικές έρευνες επιβεβαιώνουν αυτή τη μεταβολή, δείχνοντας ότι η ανεξαρτητοποίηση των νέων μετατοπίζεται πλέον κοντά στην ηλικία των 30 ετών, καθώς τότε ξεκινούν να φεύγουν από το πατρικό τους σπίτι. Αυτή η παράταση της κοινωνικής ενηλικίωσης συρρικνώνει δραματικά τα βιολογικά περιθώρια για την απόκτηση παιδιών.
Η αντιμετώπιση του δημογραφικού απαιτεί ριζική αλλαγή πολιτικής. Δεν αρκούν τα αποσπασματικά επιδόματα. Απαιτείται μια συγκροτημένη στρατηγική που θα εξασφαλίζει σταθερές και αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας, στεγαστική συνδρομή για τα νέα ζευγάρια και ουσιαστικές υποδομές στήριξης της οικογένειας. Μόνο αν δημιουργηθούν συνθήκες ασφάλειας και προοπτικής θα μπορέσει να αναστραφεί αυτή η φθίνουσα πορεία.
