Στις Σπέτσες, το Παλιό Λιμάνι δεν είναι απλώς μια υποδομή· είναι μικρογραφία της ελληνικής νησιωτικής διοίκησης. Χρόνια τώρα, το «πολύπαθο» σημείο ισορροπεί ανάμεσα στην τουριστική βιτρίνα με τα 100αδες σκάφη αναψυχής, τις τοπικές… ευαισθησίες και μια καθημερινότητα που σε διάφορες φάσεις συμπεριλάμβανε αστοχίες. Η έγκριση της ένταξης της πράξης «Αναβάθμιση Λιμενικών Εγκαταστάσεων Παλαιού Λιμένα Σπετσών» στο Τομεακό Πρόγραμμα Ανάπτυξης του Υπουργείου Ναυτιλίας, με δημόσια δαπάνη 2,63 εκατ. ευρώ, στοχεύει στο να βάλει μια τάξη. Το παραπολιτικό ενδιαφέρον δεν είναι το ποσό. Είναι το timing και το μήνυμα. Γιατί το Παλιό Λιμάνι ήταν επί χρόνια παράδειγμα του πώς οι μικρές εκκρεμότητες γίνονται μεγάλες πληγές: πρόχειρες προσδέσεις-ρεμέτζο, λειτουργικά όρια που δοκιμάζονται κάθε καλοκαίρι, γκρίνια από επαγγελματίες, ιδιοκτήτες σκαφών και κατοίκους. Η επέκταση προβλητών και η κατασκευή νέων λιμενικών υποδομών δεν υπόσχονται θαύματα, αλλά υπόσχονται κάτι πιο σπάνιο: προβλεψιμότητα. Στο παρασκήνιο, η κίνηση αυτή διαβάζεται και ως πολιτικό σήμα προς τα νησιά υψηλού προφίλ: ότι η ανάπτυξη δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στην εικόνα, αλλά χρειάζεται υποδομή που να αντέχει πίεση. Και οι Σπέτσες, με το βάρος της ιστορίας και της τουριστικής τους αξίας, λειτουργούν συχνά ως πιλότος. Δεν είναι τυχαίο ότι, σχεδόν ταυτόχρονα, προχωρά και η διαδικασία για την αποκατάσταση λειτουργικών βαθών στο λιμάνι της Ζακύνθου, με ίδιους πόρους του τοπικού Λιμενικού Ταμείου. Άλλο μέγεθος, άλλη χρηματοδότηση, ίδιος στόχος: ασφάλεια και απρόσκοπτη λειτουργία. Για όσους διαβάζουν πίσω από τις γραμμές, το μήνυμα είναι σαφές. Λιγότερη ανοχή στη φθορά, περισσότερη έμφαση στη βασική δουλειά. Και αν αυτό κρατήσει, τότε το Παλιό Λιμάνι ίσως πάψει να είναι «πολύπαθο» και γίνει απλώς λειτουργικό.